De Ongeletterde Wanhoop

Bears

2012-02-08T20:00:00.001+01:00

Ik hou enorm van platenhoezen. Dat mag blijken uit de nieuwe blogrubriek die ik startte vorige maand. En het maakt dat ik al eens muziek ontdek van bands waarvan ik nooit eerder hoorde, maar waarvan de hoes me op één of andere wijze absoluut aantrok.
Dat is zeker ook het geval met Bears, dat op 14 februari het album Greater Lakes uitbrengt en daar hoort een prachtige, naïeve hoes bij :

Luister alvast naar dit nummer van het nieuwe album :

Eleven a.m. (mp3)

En ook naar dir ouder nummer :

Please don't (mp3)

Lied van de week : week 6 - 2012

2012-02-07T20:19:00.001+01:00

It starts hear - Peter Broderick

Ooit zagen we Peter Broderick live aan het werk in het mooie kader van een kerk (de Sint-Elisabethkerk in het Groot Begijnhof), en de voorbije weken mochten we het nieuwe album http://www.itstartshear.com voorbeluisteren, ter recensie voor Indiestyle. Ik wil u alvast verklappen dat het een prachtig album geworden is, en dit (titel)nummer kreeg ook nog eens een mooie clip mee...

Je kan het album hier alvast bestellen. De release is op 20 februari.

Lyrics :

What have you seen?
What haven't you seen?
Most things
I can't be certain but I think I have a lot to learn
About you
Sometimes you fill the air
And it's hard for me to breathe
A collection of images, words and sounds is distracting
Always distracting
But of course I can't ask anything of you
Cause this isn't even my guitar

http://www.itstartshear.com
http://www.itstartshear.com

Maybe you can make one big everything by combining everything
But you'll never know what's missing
And if your scale is too large, your weight won't even register
If
Your
Scale
Is
Too
Large
Your
Weight
Won't
E-
ven
Re-
gis-
ter
Won't
E-
ven
Re-
gis-
ter

http://www.itstartshear.com
http://www.itstartshear.com

I wanted to say
There is love here
I wanted to say
I am ready to share
But I don't own anything
I don't own anything
And that's why I'll go silent

Sue Me Charlie

2012-02-06T23:09:00.000+01:00

Opleidingen volgen heeft vaak als leuk neveneffect dat je interessante mensen leert kennen. Ik volg momenteel voor mijn werk een bachelor-na-bachelor in Antwerpen, en één van de medecursisten is zangeres/drummer Charlotte Schellen van Sue Me Charlie.
Die band heeft niet alleen een eerste EP, All is sizzle, uitgebracht, maar heeft bovendien dit fijn nieuw nummertje op YouTube gegooid :

Are you watching closely? - Sue Me Charlie

De EP bestellen kan je vermoedelijk door te mailen naar info(at)suemecharlie(dot)be
Je kan hier ook zien waar ze binnenkort optreden...

This Winter Room

2012-02-06T22:17:00.000+01:00

Chip Johnson, een muzikant uit Virginia (VS), maakte een eigen album. Het was immers zijn wens om ooit een plaat te maken waarop hij alles zelf doet. Met een klein beetje hulp van bevriende muzikanten is hij daar nu bijna in geslaagd. Onder de banier van This Winter Room maakte hij Losing the paper moon, een album van 12 nummers waarnaar het aangenaam luisteren is. De instrumentatie is rijk genoeg om variatie aan te brengen, van puur singer-songwritermateriaal tot prachtige indiepopnummers. Erg spectaculair is het zelden, maar in zijn eenvoud is het een aangenaam album. Een plaatje om te koesteren tijdens deze koudegolf...
Je kan het alvast hier beluisteren :

&amp;amp;amp;lt;a href="http://music.thiswinterroom.com/album/losing-the-paper-moon"&amp;amp;amp;gt;Losing the Paper Moon by This Winter Room&amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;gt;

Je kan het album hier kopen.

Humo's Rock Rally preselectie in Leffinge

2012-02-06T00:02:00.000+01:00

De zesde preselectie van Humo’s Rock Rally 2012 in De Zwerver in Leffinge bracht heel wat genres op het podium, tot zelfs hiphop toe.
Geopend mocht er worden door Januskopf. De jongeman bleek enkel gewapend met zijn gitaar te braaf uit te vallen, en kon enkel in zijn tweede nummer, ‘Indian Summer’ beklijven. Niet toevallig werd hij daarin geassisteerd door een bassist, wat zijn muziek meteen meer body gaf. En zo maakte hij in amper drie nummers al zijn naam waar, maar de balans helde jammer genoeg over naar de verkeerde kant.
Een frisse jongedame uit Gent, bijgestaan door 2 muzikanten maar toch aangekondigd als een solo-artiest: Paper Fox bracht lichtvoetige indietronica met inhoud. Ze stond behoorlijk stevig op het podium en kan bogen op voldragen nummers, en dat kon het publiek erg smaken.
Het viertal Noble Tea bracht het soort indierock waarbij je al eens dreigt uit de bocht te gaan en jezelf te verliezen in bombast. Opmerkelijk was dan ook dat ze erin slaagden om die valkuil te vermijden, zelfs al gingen ze in hun laatste nummer helemaal uit hun dak. Bovendien beschikken ze over een set evenwichtige nummers en zit het met de rockattitude duidelijk snor.
Underground hiphop uit Oostende: Mad Sin was zeker de opmerkelijkste deelnemer aan deze preselectie. Gehuld in een doktersjas leek de frontman op een kruising van Dr. Octagon op steroïden en een bokser. In het eerste nummer zaten flarden drum ’n bass en dubstep, en Mad Sin zweepte het publiek op. In de volgende nummers deden ze steeds meer denken aan Cypress Hill. Drie nummers lijkt me te kort voor hen om iedereen echt mee te krijgen, en hun muziek is atypisch voor dit soort wedstrijd. Desalniettemin gaven ze een gesmaakt optreden.
Bij Soldier Six hoorden we twee nummers lang héél veel potentieel, tonnen rockattitude, heel veel goeie muzikale ideeën en een opwindende uitvoering. Toch stuiterden de songs teveel alle kanten uit, waardoor ze een hyperkinetische verzameling van wel 20 songs leken. In het slotnummer slaagden ze er gelukkig wel in om hun vuile, rauwe rock ook coherentie mee te geven, en toen zag je pas echt wat een goeie band dit is.
Semper Fi had een horde fans, gestoken in een band T-shirt, mee en hun ruime podiumervaring was goed merkbaar. Stevige metalsongs met hele flarden Tool zetten De Zwerver in lichterlaaie, en de übercoole bassist, de wild meppende drummer en de zijn manschappen aanvurende gitarist maken het podium hun thuis. Enkel een gebrek aan variatie kan een struikelblok vormen.
Alweer uit Gent kwam het trio The Glücks, met stevige bluesrock die wil klinken als The Jon Spencer Blues Explosion. Meer dan genoeg attitude heeft deze band, met een gitarist die als een waar podiumbeest uit zijn dak gaat. Ze lappen ook de regels aan hun laars (en wilden hun set al inzetten en zelf aankondigen vooraleer de officiële presentatrice dat kwam doen). Toch ontwaarden we enkel in het derde nummer een echt goeie riff als basis, waardoor de meeste songs wel de feel hadden, maar nog niet de inhoud.
Breathe The Sound, helemaal uit Antwerpen afgezakt, mét fanbase, maakt erg toegankelijke poprock, met samenzang die erg melodieus klinkt en de refreinen radiovriendelijk en catchy maakt. Als u ons referenties zou vragen, komen Milow en Coldplay spontaan op, en we kunnen ons voorstellen dat ze daar erg blij mee zijn.
Alleen met een gitaar op het podium kruipen bleek vanavond niet zo’n best idee. Nelly Ann heeft een mooie stem, kan gitaar spelen, maar mist iets dat haar boven de ontelbare singer-songwriters laat uitstijgen. Dat werd het meest duidelijk toen ze een nummer van Lana Del Rey coverde. Doorleving kan ze nog onvoldoende in het nummer leggen en daardoor blijft ze te weinig beklijvend.
Dirty Harry & His Smelly Harper mocht afsluiten met onversneden blues. Het duo bestond uit een zanger-gitarist, bijgestaan door een sympathieke knul op mondharmonica, die intussen ook de basdrum bediende. Ze klinken dan ook erg basic, en deden ons bij aanvang zelfs wat aan G. Love & Special Sauce denken. Zwakke plek is echter de zang, waardoor ze ondanks de juiste houding en het enthousiasme wat door de mand vielen.

Je vindt dit verslag ook hier op Indiestyle.

Lied van de week : week 5 - 2012

2012-02-05T16:51:00.000+01:00

Bad girls - M.I.A.

M.I.A. zal dezer dagen misschien meer dollars zien binnenstromen dankzij haar bijdrage aan de nieuwe single van Madonna, maar die kan ons niet bekoren. Haar eigen nieuwe single daarentegen, Bad girls, kan hier wel op meer dan instemmend geknik rekenen. Net als voorheen slaagt M.I.A. er immers in om niet-westerse muziektradities te integreren in haar eigen mix van (westerse) muziekstijlen. Soms overheerst woede, hier verrast ze ons met een op het eerste gehoor erg laidback houding...

Momenteel werkt ze naar verluidt aan haar vierde album, waar dit nummer dus vermoedelijk op zal staan en dat deze zomer zou uitgebracht worden.

Try-out concert Ansatz Der Maschine

2012-02-05T16:32:00.000+01:00

Met enige vertraging, want het is al geleden van 15 januari, en al wou ik wachten met erover te bloggen tot het échte concert bij de CD-release, er is intussen al (te) veel tijd gepasseerd.
Maar ik was er dus bij, toen Ansatz Der Maschine in De Kreun in Kortrijk een week op voorhand een try-out concert speelde voor enkele genodigden, ter voorbereiding van het release-concert dat ze een week later zouden geven...
Over het nieuwe album kon u hier al lezen, en nog veel meer zelfs in dit interview, en u kan zich vast wel voorstellen dat we erg benieuwd waren hoe dat live allemaal zou klinken. Welaan, laat ons maar meteen met de deur in huis vallen: het was bijzonder!
In de live-uitvoering klinken de nummers krachtiger dan op plaat, en dat heeft onder meer te maken met de meer prominent aanwezige blazers op het podium. Die stuwen de songs de zaal in, en voegen aan het palet waarin zich al mysterieus, bezwerend en melancholisch bevinden, ook nog eens energiek en overrompelend toe.
De visuals die op de achtergrond geprojecteerd worden, voegen aan de concertervaring toe doordat ze de sfeer van de muziek mooi vertalen naar beelden. En voor de oplettende kijker, zitten er -net als in de muziek, en de songtitels- knipogen in, zoals wanneer de camera over oude kaarten glijdt en alle geboorteplaatsen van de bandleden blijken de revue te passeren...
Die concertervaring is trouwens toch wel bijzonder, verschillend van andere concerten. Ansatz Der Maschine speelt immers alle nummers naadloos na elkaar, met dus enkel applaus na het laatste nummer tot gevolg. Het is voor een regelmatige concertbezoeker even wennen, al horen we nadien dat dit intussen al een handelskenmerk van de groep geworden is...
Net niet ademloos werden we achtergelaten met een prachtige climax. A never ending blues, dat ook al het nieuwe album Heat afsluit, is immers de perfecte afsluiter. Geen enkel ander nummer is hier meer voor geschikt.
En dan krijgen we één bisnummer, uit het vorige album : Kohn Denny. Nog even wordt daarmee de luisterervaring van het slotnummer verlengd, want beide liedjes liggen toch wel wat in elkaars verlengde.

Setlist :

1. Intro
2. The desert story
3. The last fire
4. Le vent polaire
5. Going north (taking her horse with me)
6. February 11th
7. The fatal heat slump
8. Earth
9. A never ending blues

Bis:
Kohn Denny

We kunnen u enkel maar aanraden Ansatz Der Maschine niet te missen : ze treden nog op in 't Stuk in Leuven (18/2), Trix in Antwerpen (26/2), de N9 in Eeklo (9/3) en De Warande in Turnhout (14/12). Info en tickets, en nieuwe concerten vind je allemaal hier.

B-Tuned Concert: Opening night

2012-01-28T08:30:00.000+01:00

De organisator van B-Tuned Concerts (voorheen Huisconcerten Wespstraat) had de line-up voor zijn opening night geheim gehouden, maar door het geven van enkele kleine hints waren sommigen er toch achter gekomen welke acts op de affiche stonden.
Geopend werd er door het vijfkoppige Yuko, dat een fijn tweede album uitheeft en daar songs uitplukte die een volle sound genereerden in de huiskamer. Ik kende hen enkel van naam, en werd aangenaam verrast door de puike songs. Opvallend was ook Karen Willems, drummer bij de band, die op zichzelf al een boeiend spektakel opleverde... Ze geselde, streelde, bestuurde, omarmde haar drumstel en breidde haar percussie-arsenaal aanzienlijk uit met allerlei andere instrumentjes. De band speelde een onuitgebracht nummer (She keeps me thin) als bisnummer, een nummer dat ze binnenkort gaan opnemen samen met een supportersgroep (die als achtergrondkoor mogen figureren). We werden erg nieuwsgierig gemaakt wat dat zal opleveren...
Damien Jurado brengt in februari een nieuw album uit, Maraqopa, waaruit hij in het begin van zijn set puurde. Daarna schakelde hij over op ouder materiaal, onder andere uit het in 2010 verschenen, prachtige Saint Bartlett. De man is volop bezig aan een press tour en vreesde door de vele interviews tijdens het optreden zijn stem te zullen verliezen (wat echter niet gebeurde). Hij negeerde de verscheidene telefoontjes van zijn platenmaatschappij op zijn GSM om ons te vermaken met enkel zang en een gitaar, mét natuurlijk een hele hoop mooie songs in zijn hoed. Die toverde hij er als konijnen uit, en uiteindelijk liet hij zich door het applaus overtuigen om alsnog één bisnummer te spelen. Hij sloot daarmee een mooie avond af...

Foto's volgen later...

Unknown Mortal Orchestra

2012-01-28T06:38:00.004+01:00

Muziek en Nieuw-Zeeland, het hoeft niet altijd Flight Of The Conchords te zijn, dat bewijst Unknown Mortal Orchestra. De uit Nieuw-Zeeland afkomstige, maar in Portland wonende Ruban Nielson (net als Flight Of The Conchords naar New York gaan, ging hij ernaartoe met zijn band Mint Chicks...) wil in deze band zijn liefde voor Captain Beefheart, Sly Stone en RZA verenigen. Het levert bevreemdende muziek op, zo mag blijken uit de nummers in de embedded player hieronder (een selectie uit het titelloze debuutalbum), en uit Thought ballune, waarvoor ze een clip maakten die sommigen wellicht een beetje "kiezig" zullen vinden...

Thought ballune - Unknown Mortal Orchestra

Je kan het album hier bestellen.

Eins, Zwei Orchestra

2012-01-27T17:21:00.001+01:00

...want het moet niet altijd "Zaupfen" zijn :-)

Dit Utrechts duo heeft net een EP-tje (Peace and love) uit, dat je aan een zelfgekozen prijs kan downloaden op hun Bandcamp-site, waarop ze 4 nummers van hun album 100 colors akoestisch spelen, alsook één nieuw nummer. Zelf geven ze aan dat ze met die akoestische nummers een tegengewicht willen geven voor het hevig rocken als Eins, Zwei Orchestra 's avonds een podium onveilig maakt.
Oordeelt u zelf maar :

&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://einszweiorchestra.bandcamp.com/album/peace-and-love"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;Peace and Love by Eins, Zwei Orchestra&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;

Het album 100 colors kan u overigens hier kopen, ook al aan een zelf te kiezen prijs.

Vooruit concert: Bonnie 'Prince' Billy

2012-01-26T22:02:00.001+01:00

We hebben een soort perfectie gezien: geen foutloze perfectie, maar perfectie die erin bestaat dat ze fouten toelaat omdat ze integraal deel uitmaken van het wezenlijk menselijke van muziek. We zagen Bonnie 'Prince' Billy dinsdag een optreden geven dat de essentie van live muziek perfect wist te vatten: mooie muziek, gezongen verhalen waar je in gesleurd wordt, willens nillens, en het menselijke, feilbare zoeken om wat niet uit te drukken valt toch te vatten in noten en woorden.
De avond begon met de Noorse Susanna die Jolene coverde zoals Tori Amos het misschien ook wel had gedaan: slepende zang, heersende pianoklanken en spaarzame gitaartoetsen. Het was de voorbode voor de rest van haar set, wat jammer genoeg wel betekende dat we de hele tijd hetzelfde stramien te horen kregen, en dat ging na een viertal nummers al behoorlijk vervelen.

Het contrast met wat volgen zou, was daardoor natuurlijk des te groter, want Bonnie 'Prince' Billy zette in met Time to be clear, en Will Oldham ondersteunde zijn muziek en verhaal met vreemde grimassen, vreemde bijbewegingen met armen en vooral benen, beeldde zijn verhaal uit en kronkelde zijn stem op de manier die zo onmiskenbaar herkenbaar is doorheen alles wat hij maakte. Want moge het Palace, Palace Songs, Palace Brothers, Bonnie 'Prince' Billy of onder zijn eigen naam zijn, die ene stempel krijg je gegarandeerd: een unieke stem die hortend en botsend de weg aflegt naar je oor.
Uiteindelijk zouden we meer dan 2,5 uur verwonderd en in verwondering luisteren en kijken naar de vier muzikanten op het podium, die verhalen brachten die in hun eenvoud universeel bleken, muziek die tijdloos is en waarin het oude werk en het nieuwe werk in elkaar overvloeien en tegelijk klinken alsof ze al bijna een eeuw oud zijn en alsof ze pas gisteren werden geschreven. New whaling, The lion lair, Quail and dumplings, There is no god en zovele andere songs passeerden als een parelsnoer de revue, en betoverden het soms ademloos publiek. Bonnie 'Prince' Billy koos er voor om de twee songs die het recentste album Wolfroy goes to town uiteindelijk toch niet haalden, alsnog te brengen, en ze misstonden absoluut niet in de prachtige set.
Tussen de nummers door bleek Will Oldham een bijzonder grappige man, die zichzelf weet te relativeren, die perfect het publiek bespeelt en betrekt en die zo'n nonchalance weet uit te stralen dat hij een (weliswaar zeer getalenteerde) nonkel op een feestje lijkt, die de gitaar ter hand neemt als de zon zich met zijn laatste stralen vasthoudt aan de horizon en alvast het nog aan te steken kampvuur inzet met de meest pure folksongs. En zelfs wanneer hij een nummer inzet met de verkeerde tekst of zich even niet meer de tweede strofe herinnert van het achtste bisnummer, gaat hij daar met zoveel flair, humor en zelfrelativering mee om dat je haast zou gaan twijfelen of het niet met opzet was... Want Will Oldham is een rasechte, pure, onversneden entertainer in een genre dat zichzelf soms te serieus neemt. En bovenal voel je dat dit is hoe muziek gemaakt wordt: je brengt instrumenten, zang, melodie en verhaal samen en bouwt ermee, en je morst al eens, waarna je verder bouwt tot het prachtig eindresultaat staat als een huis.
Vier bisnummers kregen we, met veel zichtbaar plezier gespeeld, en van een ongelooflijke kwaliteit, en toen het publiek om meer vroeg, kreeg het nog een tweede bisronde, waarin het derde bisnummer (een vrolijke meezingen, zo waar) in zijn finale overging naar een akoestische versie. Daarna namen Will, de zangeres en de gitarist plaats helemaal vooraan op het podium om nog een laatste toegift te doen, helemaal onversterkt, zowel de zang, de gitaar als de autoharp (die zelfs een solo toebedeeld kreeg). Ze hadden er duidelijk schik in en ze leken uiteindelijk met tegenzin, maar dankbaar, het podium te verlaten.
Zo lyrisch als we werden, u heeft het ongetwijfeld al begrepen: wie erbij was, koestert deze herinnering eeuwig en wie er niet bij was, zal zichzelf eeuwig vervloeken...

Je vindt deze review ook hier op Indiestyle.

Setlist (bron: Focus-Knack) :

1. Time to be Clear
2. Merciless and Great
3. There is No God
4. Beware Your Only Friend
5. Someone Coming Through
6. Champion
7. You Can’t Hurt me Now
8. Another Day Full of Dread
9. New Whaling
10. Out of Mind
11. Whipped
12. Quail and Dumplings
13. The Lion Lair
14. Teach Me To Bear You
15. Three Questions
16.Troublesome Houses

Bisronde 1:

1. Because of Your Eyes
2. A Beast For Thee
3. Island Brothers
4. New Partner

Bisronde 2:

1. The Sounds Are Always Begging
2. Wolf Among Wolves
3. Pack Up Your Sorrows
4. I Called You Back.

Aankondiging : Ongeletterd Concert

2012-01-25T22:06:00.000+01:00

Vincent Coomans was al eens te gast op de blog in de reeks "10 platen die zijn leven beïnvloedden" en nu is hij ook te gast in onze huiskamer voor een intimistisch huisconcert.

J. Keens Balloon Flight is het pseudoniem van Vincent Coomans. Of omgekeerd. J. Keens houdt ervan te reizen. Zijn gitaar in de hand kijkend over een brede horizon verrijkt hem met ervaringen die hij niet anders kwijt kan dan in zijn nummers. Het is 's mans droom enkel gepakt en gezakt met een gitaar de wereld rond te varen. Nog meer wil de ballonvaarder over de provinciale grenzen. Verwacht van J. Keens Balloon Flight fluistermuziek met af en toe een luide brul. Het ene moment luguber en grauw, het ander warm en zacht maar met één constante, een niet aflatende honger naar gedreven luisteraars.

"J. Keens Balloon Flight, het is Tracy Chapman met Sufjan Stevens in een groot bruin houten bed die krakt en piept en uit elkaar rammelt."
(Jonas Messelier, Bruges In & Out - Tip v/d maand November)

J. Keens Balloon Flight vind je ook hier op Facebook.

Praktisch :

Het huisconcert is op zaterdag 4 februari 2012.
Het concert start om 20u, gelieve zeker tijdig aanwezig te zijn! We starten immers stipt.

Vooraf reserveren is noodzakelijk en kan via svenvolckerijck@hotmail.com. Het aantal plaatsen is immers beperkt.

Toegang : 5 euro
Drank : 1 euro / drankje

Wie reserveert, krijgt een mail met de exacte locatie.
Je mag deze uitnodiging ook verder verspreiden...

Lied van de week : week 4 - 2012

2012-01-25T21:29:00.002+01:00

Oblivion - Grimes

Grimes wordt nu al genoemd als één van de te ontdekken artiesten in 2012. De Canadese Claire Boucher wil muziek verbinden met allerlei visuele kunsten (dans, video,...) en brengt op 31 januari al haar vierde album, Visions, uit in amper 2 jaar tijd. Haar muziek is een mix van allerlei stijlen, en daardoor erg verfrissend.

Je kan het album hier alvast bestellen.

Lyrics :

Another walk about, after dark
Is right here with you, cause I'm gonna beg your name
Tell me that behind you always tell me that you never have a clue
And now I'm left behind, all the time
I will wait forever, always looking straight
Thinking how … all the other way
See you on a dark night
I see you on a dark night, uhh, aaa
I see you on a dark night, uhh, aaa
I see you on a dark night, uhh, aaa

And now another … I would have
You could help me out
It's hard to understand
Cause when you ready …

And I would give to be, …to me
But I will wait forever, I need someone now
Too look into my eyes and tell me girl you know you gotta watch your health
Too look into my eyes and tell me
La la la la la la, la la la la la la
Too look into my eyes and tell me
La la la la la la, la la la la la la
La la la la la la, la la la la la la

I see you on a dark night, uhh, aaa
I see you on a dark night, uhh, aaa
I see you on a dark night, uhh, aaa.

Xiu Xiu

2012-01-24T21:06:00.000+01:00

De Amerikaanse band Xiu Xiu leerde ik enkele jaren geleden kennen toen ik hun album Women as lovers ontleende in onze bib, puur op basis van de hoes. Dat bleek een serieuze meevaller, want de muziek laat zich niet voor één gat vangen. Al in de openingstrack sluipen er allerlei genres (waaronder zelfs jazz) in, maar toch behoudt alles een schoonheid die niet rechtlijnig is.
Op 28 februari (in de EU en Groot-Brittannië, elders pas op 6 maart) brengt de band een nieuwe plaat uit, Always, waar ik nu al heel erg naar uitkijk.
Dat komt onder meer door het vooruitgestuurde Hi, dat je hieronder kan downloaden :

Hi by Xiu Xiu

Er hoort ook een typische, buiten de lijntjes kleurende (let eens op het brandend hand) clip bij :

En tot slot geven we je ook nog de lyrics mee :

if you are wasting your life say hi

if you are alone tonite say hi
if you wish he should die say hi
hi, hi
if you have a hole in head say hi
if you have a stitch in your wrist say hi
if when you look at the sky it is black and shredded

a sliver of bone could get caught in your throat, well silence is golden
a shard of bone sticking out of your arm, well blood is beautiful

if your curtain is closed and you are still standing be-ind it
if there is a rag in your mouth
broken glass will shine for with the moon
if your body is quit and you forgo residing in it
rat’s feces lay your tongue
broken hearts will shine for with the moon

if you have eaten it all say hi
if your bra is on fire say hi
if your bed is a living hell say
hi, hi
if you don’t know what to say say hi
if you have poked out your eyes say hi
if when you open your arms Ferdinand gores you in the chest

have you seen your face as of late, the hippopotamus is beloved
half a crocodile hanging out of its mouth, with the village rejoicing

if your curtain has closed and you are still standing behind it
if there is a bomb in your mouth
broken glass will shine for with the moon
if your body is wrong and you regret residing in it
Jack razor blade at your throat
broken hearts will shine for with the moon

Het album bestellen kan al hier.

Lamb live

2012-01-24T11:47:00.000+01:00

Voor wie Lamb enkel kent van de singles Gorecki, Gabriel en What sound, is de live-plaat Live at Koko het overtuigende bewijs dat Lamb echt wel een topband is. Dat onderstreept onder meer de prachtige versie van Little things dat met zijn drum 'n bass-ritme uitgroeit tot een waar hoogtepunt op deze plaat en het bekendere werk zelfs bijna in de schaduw stelt.
Opmerkelijk bij deze registratie van hun concert in Londen in september 2009, is het puntgaaf geluid, waarin elk detail van elke song te horen is. Sommige concerten durven immers al eens rommelig klinken, of te verzanden in een geluidsbrij, maar daar is hier absoluut geen sprake van. En al zijn we er ons van bewust dat zoiets ergens ook logisch is, het valt bij deze plaat extra op. Een voor de hand liggende verklaring daarvoor is natuurlijk dat Lamb sowieso een band is die haar muziek vol geluiden steekt, een band waarbij de details erg belangrijk zijn.
Aangezien het concert gegeven werd lang voor hun vijfde studioplaat, 5, uitgebracht werd, is er geselecteerd uit het materiaal van de vier vorige albums. De verdeling is vrij evenwichtig gespreid over die vier platen, met wel enigszins verrassend nog de meeste songs uit hun tweede plaat, Fear of fours.
Transfatty acid en het instrumentale, voor hun doen rustige Angelica, de ingehouden vocals bij de start van What sound en natuurlijk het op algemeen herkenningsgejuich onthaald Gorecki, het zijn één voor één parels die je zin doen krijgen om hun studioplaten nog eens uit de kast te halen, jezelf eraan te herinneren dat Lamb tussen bands als Portishead en Massive Attack absoluut niet misstaat en dat het duo Andy Barlow/Lou Rhodes garant staat voor een heerlijke mix tussen muziek voor de voeten, muziek voor het hart en muziek voor het brein.

De DVD Live at the Paradiso werd nog vroeger, op 13 en 14 september 2004, opgenomen in Amsterdam. Je kan het concert in stereo of in surround bekijken/beluisteren, en bij de extra's vind je een interview met Lou Rhodes en Andy Barlow, foto's, 2 nummers die opgenomen werden in Werchter en een montage van beelden op het podium, backstage, in de studio,...
Hoewel de registratie van het concert dateert van de tournee die volgde op het vierde album, Between darkness and wonder, zijn er verrassend weinig tracks uit die plaat, en ligt de nadruk alwéér op het tweede album. De beeldkwaliteit lijkt bewust niet al te hoog gehouden, om de sfeer van een zweterig, in sterke kleurtinten gedrenkt optreden ten volle te grijpen. De playlist is helemaal anders – maar ook minder sterk- dan op de CD (die dan ook vijf jaar later opgenomen werd), waardoor onze voorkeur uitgaat naar het evenwichtiger concert uit 2009.
Samen geven ze natuurlijk een vollediger, gedifferentieerd beeld van de band Lamb.

Je vindt deze recensie ook hier op Indiestyle.

Handelsbeurs concert : The Walkabouts (+ Terry Lee Hale)

2012-01-23T21:33:00.000+01:00

In de Handelsbeurs in Gent mocht Terry Lee Hale, blijkbaar net als zes jaar geleden, openen voor The Walkabouts. Deze Amerikaanse singer-songwriter woont tegenwoordig na vele omzwervingen in Parijs, al kan je de invloeden uit Texas (zijn geboortestaat) nog horen in zijn muziek. Na een instrumentaal gitaarnummer begon hij veelbelovend aan zijn set. Het aan The Walkabouts opgedragen Big Mountain bleek echter een te kleffe ode aan de thuisstad (waar hij vroeger woonde) die muzikaal te weinig om het lijf had, en tot overmaat van ramp werd dit nummer gevolgd door een valse start voor het volgend lied, wegens technische problemen. Dat haalde ook nog eens de vaart uit de set. We moeten wel toegeven dat zijn afsluiter dan weer wél puik was.

Ook The Walkabouts hadden af te rekenen met technische problemen (een “crackle” in de basgitaar) bij de start van Thin of the air. Zij gingen daar evenwel met heel veel flair en humor mee om. En we kunnen meteen al verklappen dat ze ook duizend keer beter waren dan hun voorprogramma, méér nog, het was een uitmuntend, subliem concert.
Uiteraard werd rijkelijk geput uit het nieuwe materiaal van het vorig jaar verschenen Travels in the dustland, afgewisseld met heel veel oudere nummers. Hoogtepunten kiezen was in deze set bijzonder moeilijk (het was eigenlijk één groot hoogtepunt). Toch sprongen The light will stay on (wellicht hun grootste “succes”) en The diviner er nog uit. The diviner toonde zich ook live een uitstekende staalkaart van het vocaal kunnen van zangeres Carla Torgerson en het gitaarwerk van Chris Eckman. Ook de overige bandleden (waaronder één nieuwe gitarist) kweten zich voortreffelijk van hun taak.
In de bisronde vertelde Chris Eckman een anekdote bij het ooit op een Sub Pop-sampler verschenen Grand theft auto, die zich afspeelde in België. Ze speelden in 1992 op een klein festivalletje in het oosten van het land, en één toeschouwer bleef de hele tijd van dichtbij hetzelfde verzoek schreeuwen. Aan hem werd de song dan ook meteen opgedragen.
Het terechte applaus riep de groep nog een tweede keer terug voor opnieuw twee nummers, waarvan het laatste door Eckman benoemd werd als “officialy not even a Walkabouts song, but it's as close as it can get”.
Ook na bijna 30 jaar en na een pauze van 6 jaar, werd de klasse nog maar eens geëtaleerd, eerder al op het album en nu ook op het podium.

Setlist :

1. Every river will burn
2. The dustlands
3. Rebecca wild
4. They are not like us
5. Follow me an angel
6. Thin of the air
7. Lazarus heart
8. Long drive in a slow machine
9. The light will stay on
10. Soul thief
11. Acetylene
12. My diviner
13. Prayer for you
14. Jack Candy
15. The stopping-off place

Bis 1 :

1. Horizon fade
2. Grand theft auto

Bis 2 :

1. Wild sky revelry
2. Death at low water (van Chris & Carla)

Je vindt dit verslag ook hier op Indiestyle.

En dankzij Roen kwam ik er niet alleen achter wat het laatste bisnummer was, maar hij vertelde me ook nog eens dat Bruce Springsteens State trooper verscholen zat achteraan Grand theft auto, en dat ze als "intro" voor het openingsnummer de instrumentale extra track Ghosted (enkel verkrijgbaar op de vinyl versie van hun album) gebruikten...

Interview: Ansatz Der Maschine

2012-01-20T21:15:00.000+01:00

Het is donderdagavond en vrij druk in het café van de Gentse Vooruit, waar we Mathijs Bertel, de songschrijver van Ansatz Der Maschine, treffen. Aanleiding is het nieuwe album, ‘Heat’, dat op 21 januari live voorgesteld wordt in de Kortrijkse club De Kreun. Een bespreking van dat album lees je hier.

Een enkele uitzondering daargelaten, waren de nummers op jullie EP en vorige twee albums instrumentaal. Wat meteen opvalt nu, is de resolute keuze voor zang. Vanwaar die keuze?

Dat zang een prominente plaats zou krijgen, was een uitgangspunt bij het maken van deze plaat. Mijn muzikale invloeden zijn erg breed en al die invloeden kon ik onvoldoende aan bod laten komen in enkel instrumentale muziek. Bovendien willen we bij elke plaat een nieuwe gedaante aannemen. We hadden ook het gevoel al snel een label opgeklapt te krijgen, zelfs al is dat label “niet in een hokje te stoppen” (waarmee ze je net wel weer in een hokje stoppen), en ook van dat label wilden we af. We zijn immers méér dan de labels die we voorheen kregen.

Er werkten ook verschillende gastvocalisten mee aan deze plaat. Hoe kwam je net bij hen terecht?

Bij de keuze hebben we ons laten leiden door hoe regisseurs hun acteurs kiezen: in functie van het verhaal dat je wil vertellen, kies je voor andere vertolkers. Deze drie gasten waren voor ons meest geschikt om de juiste sfeer van dat nummer over te brengen.
Vinz heb ik leren kennen via Vi.be on air. Zijn stem lijkt erg sterk op die van Mark Lanegan, en omdat ik hem zo straf vond, mailde ik hem. Hij klinkt erg rauw en dat past perfect bij A never ending blues.
David Bovée vind ik fantastisch met Think Of One en zijn andere projecten. Ik wou hem er absoluut bij. Zijn timbre sprak me enorm aan, en bovendien had hij al ervaring met het zingen in het Frans, zodat hij de beste vertolker voor Le vent polaire bleek.
Anton Walgrave is een fel onderschatte muzikant en zanger. Door mijn werk als geluidstechnicus heb ik hem leren kennen. Niemand weet op eenzelfde wijze droefheid en melancholie in zijn stem te leggen, tenzij misschien de zanger van TV On The Radio…

Stel dat je ongelimiteerd iemand had kunnen kiezen om mee samen te werken, wie zou je dan voor welk nummer graag op de plaat gehad hebben?

(meteen:) David Eugene Edwards, de zanger van Woven Hand en Sixteen Horsepower. Het doet er niet toe voor welk nummer… Met hem samenwerken moet fantastisch zijn. Al is hij waarschijnlijk niet gemakkelijk om mee samen te werken.

Waarin zit voor jullie, behalve de inbreng van zang, de grootste evolutie ten aanzien van de vorige albums?

Dat zit vooral in de balans tussen electronica en akoestische instrumenten. Nu ligt de nadruk meer op de akoestische instrumenten. Al is dat eigenlijk toevallig gegroeid.
Ook de manier waarop de plaat tot stand kwam, is anders. We hebben eerst alles in preproductie opgenomen, als een soort demo, en zijn toen met zijn allen gaan repeteren. Pas daarna, toen de nummers al wat gerijpt waren, hebben we ze opgenomen, waardoor er een warmere akoestische sound is ontstaan.
Ik vind vooral het experiment, om dingen eens anders te doen, leuk. Dat betekent ook dat we het niet noodzakelijkerwijs de volgende keer op dezelfde manier zullen doen.

Waarin zit in de drie albums toch het typische, eigene van Ansatz Der Maschine, als jullie telkens een andere gedaante proberen aan te nemen?

Hopelijk zit er toch een centrale sound in, en afgaande op de reacties die we al kregen, is het steeds weerkerende in onze muziek het epische karakter, en het melancholisch gevoel. Dat was ook expliciet op dit album de bedoeling, om ondanks de verschillende stijlen wel eenzelfde basisgevoel vorm te geven.

Het meest opmerkelijk uit de band springende nummer vinden we A never ending blues. Hoe zie jij dat?

Vroeger speelde ik in een rootsachtige bandje, maar die invloed kwam er totnogtoe niet uit, tenzij misschien een beetje in Kohn Denny op Painting bad weather on her body, onze vorige plaat. Maar dit keer hebben we meer werk gestoken in het opnemen van de gitaar, zodat het er sterker uitkomt.

Op 21/1 stellen jullie het album voor in De Kreun. Welke verwachtingen hebben jullie bij deze release?

We willen vooral veel kunnen spelen, op de juiste plaatsen. Daarmee bedoel ik vooral podia waar er een publiek is voor het soort muziek dat wij maken. Dat zal vooral veel in clubs zijn. We willen met deze plaat die nieuwe luisteraars ook warm maken voor ons minder toegankelijk werk, want we zien deze plaat toch wel als onze meest toegankelijke.

De meeste nummers op dit album zijn opgedragen aan iemand. Kan je ons het verhaal daarbij vertellen?

Ik heb vooral gekozen voor figuren die me inspireerden, of het nu echte mensen zijn of roman- of filmpersonages.
Miss Verona, aan wie het openingsnummer is opgedragen, is het hoofdpersonage uit Mevrouw Verona daalt de heuvel af van Dimitri Verhulst. Verhulst is een schrijver die geen twee keer eenzelfde boek kan schrijven. En al vindt hij dat een vloek, dat is net wat wij met Ansatz Der Maschine ook willen doen.
Le vent polaire, ons meest politieke nummer, is opgedragen aan Stéphane Hessel, zowat de peetvader van de indignados. Hij is voor mij het bewijs dat politiek iedereen zou moeten interesseren, zelfs een 93-jarige!
Het titelloze instrumentale nummer hebben we opgedragen aan Mark Linkous, van Sparklehorse, een fantastische artiest en een belangrijke inspiratiebron.
February 11th, waarin de datum verwijst naar de eerste dag van de Iraanse revolutie, is opgedragen aan Aga Djan, het hoofdpersonage uit Het huis van de moskee van de Iraans-Nederlandse schrijver Kader Abdolah.
Op een plaat die Heat heet, mocht ook Madman Mundt niet onbreken. Dit personage uit de film Barton Fink heeft immers alles te maken met hitte. Hij heeft het steeds te warm en op het einde begint zelfs alles rondom hem te branden.
Jean-Baptiste Grenouille is het hoofdpersonage uit Het parfum van Patrick Süskind, en past perfect bij het nummer Ka waarin (verborgen) verleiding centraal staat. Ka is trouwens de slang uit The Jungle Book, en Grenouille eet slangenvlees om te overleven wanneer hij zich terugtrekt. Ik hou er wel van dat soort associaties te verwerken.
Tot slot is A never ending blues opgedragen aan José Arcadio Buendia, de ‘stamvader’ uit Honderd jaar eenzaamheid. Hij sterft, maar komt terug omdat hij te eenzaam is in de dood. Over een nooit-eindigende cyclus gaat ook dat nummer.

Een verrassende muzikale associatie bij dit album, is misschien wel Indochine, een Franse popgroep die graag oosterse invloeden in hun muziek smokkelde. Herken je dit?

Indochine ken ik niet, maar het is wel grappig dat de weinige mensen die de plaat al hoorden en feed-back gaven, telkens zeiden dat ze wat oosters klonk. Dat was nochtans op zich niet de bedoeling. Al kan ik me wel voorstellen dat het mystieke kantje er op die manier wat doorschemert. Bovendien vormt ook wereldmuziek voor ons een invloed. Ik hou daar wel van, omdat de structuren voor ons onbegrijplijk zijn.
De diepe klanken van de potten en pannen die soms als percussie werden gebruikt, lijken wat op een gong, een geluid waar ik wel van hou. Misschien zorgen die geluiden er ook voor dat de plaat soms oosters klinkt?

Welke zijn verder jullie belangrijkste muzikale invloeden?

Ik vind het niet zo makkelijk om daarop te antwoorden. Ik zoek net zelf weinig nieuwe muziek, om me niet te veel te laten beïnvloeden. Daar wil ik me wat van afschermen. Maar er wordt me vaak wel veel aangereikt natuurlijk…
Ik denk dat onze belangrijkste invloeden liggen bij TV On The Radio, klassieke muziek (vooral Bach vind ik erg mooi), Sixteen Horsepower, Sparklehorse, bands als Aphex Twin en Lamb, en ook wereldmuziek. Eigenlijk denk ik dat alle muziek waar ziel in zit, ons beïnvloedt.

Tot slot vragen we ons af hoe je dit album, waar zoveel muzikanten aan meewerkten, en zoveel instrumenten op gebruikt worden, live gaat vertalen.

Sowieso zijn live versies bij ons altijd herinterpretaties. We spelen ook altijd nummers die niet op de plaat staan, en sommige nummers (die wel op plaat werken, maar daarom niet live) komen dan weer niet op onze setlist.
Tijdens optredens durven we wat “extremer” klinken, al is dat natuurlijk relatief. Maar toch, de songs hebben zich in de repetities “gezet”, ze zijn rijper geworden. Live klinken ze luider en harder, vooral omdat we dan accenten leggen in het meer naar voren schuiven van de levendigheid van de nummers, en we de muzikanten meer laten soleren.

Bedankt voor het verhelderend gesprek.

Je vindt dit interview ook hier op Indiestyle.

Lied van de week : week 3 - 2012

2012-01-19T20:26:00.001+01:00

Hood - Perfume Genius

Op 21 februari is er de release van het tweede album van Perfume Genius. Zijn debuut, Learning, sloeg velen met verstomming, en de verwachtingen zijn dan ook hooggespannen voor opvolger Put Your Back N 2 It. Als dit voorsmaakje, de eerste single, representatief is voor de rest van het album, lijkt het erop dat die verwachtingen wel eens ingelost zouden kunnen geraken...

Je kan ook het nummer All waters streamen en downloaden als je zijn Facebook-pagina liket.

Het nieuwe album kan je hier alvast bestellen.

Lyrics :

You would never call me baby
If you knew me truly
Oh but I waited so long for your love
I am scared baby that I can't keep it up for long

Boy I wish I grow up the second
I first held you in my arms
Underneath this hurt you kiss
I'll take like balm

You would never call me baby
If you knew me truly
Oh but I waited so long
For your love
I will fight baby not to do ...

Re:play (12)

2012-01-17T22:23:00.000+01:00

Omdat ik eigenlijk niet eens weet wat ik het mooist vind, het lied van Peter Gabriel of deze clip (waarvan niet meteen terug te vinden is wie de animatie maakte, het is immers niet de officiële clip)...

Met dank aan Sterreklimt

Ansatz Der Maschine

2012-01-16T23:33:00.000+01:00

Na een EP en twee albums kiest Ansatz Der Maschine, intussen uitgegroeid tot een achtkoppige band, resoluut voor zang op het nieuwe album Heat. In zeven van de negen nummers worden aan het palet van diverse instrumenten vocalen toegevoegd, en dat is een heel nieuw pad voor deze groep. De engelachtige stem van zangeres Renée Sys wordt bovendien aangevuld met drie gastvocalisten.

In Le vent polaire, een in het Frans gezongen politiek statement dat opgedragen wordt aan Stéphane Hessel, de peetvader van de indignados, voegt David Bovée (bekend van Think Of One) kracht toe. In February 11th is het de beurt aan Anton Walgrave om met zijn typische stemgeluid meer diepgang te geven aan dit dreiging opbouwende nummer. Maar het knapste huzarenstukje levert Vinz in A never ending blues. Zijn rauwe stem geeft de eerste drie minuten een alt.country- en bluesklank, waardoor dit lied behoorlijk atypisch wordt voor Ansatz Der Maschine. Helemaal op het einde van deze song keert hij nog even terug om de cirkel rond te maken.

Er is meer aan de hand op deze plaat dan je eerst zou denken. Zo verandert afsluiter A never ending blues in een jazzy orgasme van instrumenten, lang nadat de stem van Vinz is uitgedoofd, en zo sluimeren er doorheen heel wat nummers oosterse klanken, die de mystiek onderstrepen. Bovendien komen de instrumenten wat meer op de voorgrond en wordt de elektronica, toch steeds een belangrijk onderdeel van hun muziek, wat meer ten dienste daarvan gesteld.

Vrijwel elk nummer wordt expliciet opgedragen. In de meeste gevallen is de gelukkige een karakter uit een roman (Mevrouw Verona uit het boek van Dimitri Verhulst, Jean-Baptiste Grenouille uit Het Parfum,…), dan eens een filmpersonage (Madman Mundt uit Barton Fink) en diverse inspiratiebronnen (waaronder de 93-jarige Hessel en de overleden Sparklehorse-spil Mark Linkous). Het geeft aan dat de groep veel te vertellen heeft, zowel muzikaal als tekstueel.

Met de nieuwe wegen die Ansatz Der Maschine inslaat, bewijzen ze niet voor één gat te vangen te zijn. Echo’s van wereldmuziek (luister maar eens goed naar de outro van Ka) en Indochine (de poppy manier waarop oosterse elementen in de muziek verweven worden), referenties naar Sparklehorse en zowat de halve Duysterplaylist en de verhoogde toegankelijkheid (waar de vocalen voor veel tussenzitten) zou deze derde plaat wel eens het kiertje waarop ze hier en daar de deur al hadden weten te zetten, kunnen openduwen. En al is dit geen muziek die makkelijk airplay zal weten te versieren, de grote stap voorwaarts is gezet.

Ansatz Der Maschine stelt dit album live voor in De Kreun op 21/1. We zagen de try-out (daarover later meer) en kunnen u nu al verklappen dat het een wondermooi concert wordt...

Je vindt deze recensie ook hier op Indiestyle.

Atlas Genius

2012-01-14T23:03:00.000+01:00

Het lijkt een beetje op Gabriel Rios met een vleugje Vampire Weekend en een ferme scheut Strokes: het Australische Atlas Genius nam in een zelfgebouwde studio dit eerste nummer op.

Trojans by Atlas Genius

Je kan het nummer hier kopen.

Slumberland Records

2012-01-11T19:55:00.000+01:00

Het sympathieke label Slumberland Records brengt op Soundcloud een prachtige sampler, waar je 15 songs uit hun catalogus kan streamen (en 6 ervan kan je zelfs downloaden) :

Slumberland Records Winter 2012 Sampler by Slumberland Records

Lied van de week : week 2 - 2012

2012-01-10T21:07:00.000+01:00

AKA... What a life! - Noel Gallagher's High Flying Birds

Hoewel ik niet alles van Oasis geweldig vond, is het erg jammer dat ze gesplit zijn. De meeste van hun singles waren wél heel goed, en ik beleef aan enkele vroege albums nog heel vaak plezier. Gelukkig bracht Noel Gallagher met zijn High Flying Birds vorig jaar een mooi debuutalbum, en deze single daaruit verdient het om extra onder de aandacht gebracht te worden.

Je vindt dit nummer op Noel Gallagher's High Flying Birds, dat je hier kan kopen.

Lyrics :

Someday you might find your hero
Some say you might lose your mind
I keeping my head down now for the summer
I'm outta my mind let me pull the other
I'm gonna take that tiger outside for a ride

What a life!
What a life!

Keep on chasing down that rainbow
You'll never know what you might find
Over the sunset on the horizon
Maybe you dream but it tastes like poison
I'm gonna take that tiger outside for a ride

What a life!
What a life!
What a life!
What a life!

What a life!
What a life!
What a life!
What a life!

Someday you might find your hero
Some say you might lose your mind
Woo Hoo
Woo Hoo
Woo Hoo
Woo Hoo
Woo Hoo
Woo Hoo
Woo Hoo
Woo Hoo

Originele bandnamen

2012-01-07T08:02:00.000+01:00

Nu de Rock Rally opnieuw in het verschiet ligt, lijkt het me een goed moment om eens stil te staan bij wat (behalve songs schrijven) misschien wel de moeilijkste klus is waar elke artiest of band mee te kampen heeft: de keuze van een bandnaam (of artiestennaam, voor wie solo gaat).
Daar hangt veel van af, meer dan je soms zou denken. En, je wil toch niet nét beroemd worden als je een stomme naam hebt, in afwachting van een beter idee. Dat is precies wat ik persoonlijk denk dat School Is Cool overkwam (maar daar had ik het al eens over).
Een korte krachtige naam is natuurlijk altijd goed meegenomen, maar ik wil het toch vooral eens hebben over die creatievelingen die een originele, vaak lange naam bedenken. Want, ik geef het toe, die bands vind ik vaak al intrigerend alleen al maar op basis van hun bandnaam.
Jawel, zo ontdekte ik ooit We Seem To Have Misplaced Our Igloo, alsook Cymbals Eat Guitars en al veel vroeger And You Will Know Us By The Trail Of Dead en Clap Your Hands Say Yeah. En wat te denken van Kiss The Anus Of A Black Cat (niet te verwarren met My Cat Is An Alien), of You Say France & I Whistle (we bedoelen hier duidelijk niet You Say Party!, We Say Die!). Sommige bands evolueren van A Silver Mt Zion tot Thee Silver Mt Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La Band (ooit maakten ze zelfs een plaat waarbij ze hun naam moesten uitbreiden met "with Choir").
Bands die ik nog niet ken, maar die ik beslist wel eens wil leren kennen, alleen al omwille van hun naam:

- A Clean Kitchen Is A Happy Kitchen
- The Pains Of Being Pure At Heart
- A Pale Horse Named Death
- We Were Promised Jetpacks
- We Came As Romans
- Pulled Apart By Horses
- A Winged Victory For The Sullen
- No Use For A Name

En u? Welke bands intrigeren u alleen al door hun bandnaam?

Bookers

2012-01-06T21:06:00.000+01:00

Via een lange omweg op Goodreads, waar ik de ene Annelies verwarde met een mij toen eigenlijk nog onbekende Annelies, stuitte ik op Bookers, een radioprogramma van Radio Scorpio (uit Leuven). Want Annelies (die ik intussen een tikje beter heb leren kennen...) werkt daaraan mee. Bookers is een programma dat muziek en literatuur met elkaar verbindt, op een wel heel toffe wijze.
In elke uitzending staat één boek centraal, dat samen met een studiogast(e) (die bovendien een illustratie maakt, als ik het goed begrepen heb...) uitvoerig toegelicht wordt. Er wordt gestart met een fragment uit het boek, en daarna wordt dieper ingegaan op thema's uit het boek, de schrijver,... Bij elk stukje van die bespreking hoort ook wat muziek, en de makers van het programma grabbelen daarbij uit een ton met wel erg goeie muziek. Elk lied is gekozen als illustratie bij het thema, en zo krijgen we een mooie mix van een boekenprogramma met uitstekende muziek.
Het programma is elke woensdag van 19u tot 20u te beluisteren op Radio Scorpio (106.0 FM in de regio Leuven) of via internet : http://www.radioscorpio.be/luister
Oudere afleveringen zijn ook te beluisteren hier, en we raden uw alvast de afleveringen over High fidelity (Nick Hornby), Into the wild (Jon Krakauer) en On the road (Jack Kerouac) van harte aan...
Vanaf komende woensdag start een nieuwe reeks !

Expressway

2012-01-06T09:39:00.000+01:00

Alex Zhang Hungtai (van Dirty Beaches) en William Cody Watson (voornamelijk "bekend" als Pink Priest) hebben de handen in elkaar geslagen en als soort nieuwjaarsgeschenk een compilatie gemaakt van muziek van henzelf en kennissen, allemaal uit 2011. Het gaat meestal om releases op Bathetic Records. Die compilatie noemen ze Expressway en je kan elk nummer met wat uitleg erbij hier beluisteren.

Tracklist:
1. Highway 1 - Dirty Beaches (mp3)
2. Here comes the night - Grand Trine
3. Teal impala - Cough Cool
4. Distant lights - Hot & Cold
5. Retreat, abandon - Lee Noble
6. Hotel suite - Femminielli (mp3)
7. When the dark has fed - Xander Harris
8. Where are we now? - Lantern (mp3)
9. Night wars - Ela Orleans
10. On edge - Wet Hair
11. Dad beating up dudes downtown (Orlando, 1992) - Tonstartssbandht
12. Meditation after murder (Midnite drive to the ocean) - Hobo Cubes
13. Hand on my knee - William Cody Watson
14. Picking flowers - Speculator

Je kan de compilatie via deze link downloaden (rechtsklikken / opslaan als...).

Overigens biedt Dirty Beaches op de website ook een Xmas blues mixtape aan (hier), met deze tracks:

1. Santa - Lightnin' Hopkins
2. Heavy snow - Lightnin' Hopkins
3. It's that time of the year - Manhattans
4. Please come home for christmas - Charles Brown
5. White christmas - Charles Parker Quintet
6. Lonesome christmas blues - Blind Blake
7. Merry xmas baby - Charles Brown
8. The secret of christmas - Ella Fitzgerald
9. I'm goin' home - Charley Patton

Lied van de week : week 1 - 2012

2012-01-05T14:01:00.000+01:00

True blue - Dirty Beaches

Dankzij Vincent Coomans ontdekte ik Dirty Beaches, dat vorig jaar het prachtige album Badlands uitbracht. Dirty Beaches is een éénmansproject, van de Canadees met Taiwanese roots Alex Zhang Hungtai. Hij leefde lange tijd een soort nomadenbestaan, en daar verwijst zijn muziek ook sterk naar. Verder verenigt hij in die muziek rockabilly, surf, psychedelica en jaren '60 pop (vaak wordt daarbij verwezen naar Buddy Holly en Roy Orbison).

Je kan het album Badlands hier kopen.

Lyrics :

I walk along these streets until I have you in my arms
Now that you’re gone in my heart so wild and blue
And if I had the chance, I’d never let you go.
And doll, if you haven’t called back, I’m begging you please

True blue, baby
True blue, for you,
forever and now

No matter how far the distances
I just want you to know
that my heart will always be true
true blue
for you

true blue
my darling, I swear
true blue

true blue
true blue (for you babe)

Shearwater : gratis download

2012-01-05T11:15:00.000+01:00

Eind februari (14 februari in de VS en 27 februari in de rest van de wereld) brengt Shearwater een nieuw album uit, dat Animal joy zal heten. De band belooft dat het anders klinkt dan we van hen gewoon zijn, en stuurt alvast dit nummer als gratis download vooraf:

Breaking the yearlings (mp3)

Eind maart en begin april is de band in onze contreien te bewonderen:

- Amsterdam (Bitterzoet) : 28/3
- Brussel (Botanique) : 29/3
- Tourcoing (Le Grand Mix) : 4/4

En om uw honger nog wat verder aan te wakkeren, nog enkele oudere nummers van Shearwater:
Black eyes (mp3)
Castaways (mp3)
Rooks (mp3)
The snow leopard (mp3)
Red sea, black sea (mp3)
Seventy-four, seventy-five (mp3)

Je kan het nieuwe album hier alvast bestellen.

De hoes (1)

2012-01-04T00:12:00.000+01:00

Soms, zo beken ik, koop (of kocht) ik platen of CD's eigenlijk vrijwel louter op basis van een intrigerende hoes. Dat overkomt me intussen steeds minder vaak, omdat ik intussen meer muziek ken, en meer verbanden, en daar vaak minstens ook een reden in te vinden is waarom ik voor een bepaalde plaat kies, maar toch... In de bib bijvoorbeeld gebeurt het wel nog eens, dat ik iets "probeer" en uitleen, omdat de hoes me aanspreekt...
In deze nieuwe blogreeks wil ik alvast enkele albums voorstellen die zo ooit in mijn platen- dan wel CD-kast terechtkwamen, en waarvan ik (meestal) achteraf geen spijt had.

Down River, Up Stream! van David Shea en DJ Grazhoppa is zo'n plaat, die ik op vinyl kocht in 1996. Wie David Shea was, wist ik toen nog niet, en DJ Grazhoppa was niet meer dan een naam die ik al eens hier en daar had gezien, zonder er een noot muziek op te kunnen plakken. Vaag wist ik dat hij uit Gent of Brussel afkomstig moest zijn, en dat hij iets te maken had met hip-hop, maar niet de traditionele hip-hop die ik toen kende.
Het nachtelijk groen (ik kan de tint niet anders omschrijven) sprak me enorm aan, en op basis daarvan verwachtte ik muziek voor nachtelijke rondritten in de auto, door een (half)verlaten stad, een soort stadsblues die op zich weinig nog te maken heeft met het muziekgenre blues, maar alles met de state of mind die ik blues toedicht.
Het album begint met het erg korte HuM HuM HuM, en meteen daarna kreeg ik alvast wat ik op basis van de hoes had verwacht : een soort geluidscollage van bijna 7 minuten lang, met geluiden van gebroken glas, gesprekken,... tot er pas na 3 en een halve minuut ook effectief muziek bijkomt. Dramarama (zo heet de track) werd zo mijn eerste echte kennismaking met abstracte hip-hop, en er zijn ergere kennismakingen mogelijk, dat kan ik u verzekeren...
Het tempo wordt opgevoerd in Anytime pt 1, het gescratch haalt de bovenhand en intussen zitten we al helemaal ín het album. Ik weet niet of ik toen DJ Krush eigenlijk al kende (ik vermoed van niet), maar bij beluisteringen vandaag moet ik steeds onwillekeurig aan de Japanner denken. Ook hij maakt een soort fusion van hip-hop en jazz, en in een nummer als Blue trunk vloeit dat alles in elkaar over, overgoten met een sausje soundtrack, want door de samples die ertussen gegooid worden, doemen beelden van film noir op. Ook Tired start erg jazzy, je hoort in het gekraak regendruppels in een donkere straat en waant je in een knusse, ouderwetse bioscoop (zelfs al duurt dit nummer nog geen minuut).
Het zijn de extra geluidjes in elke song die de nachtelijke sfeer van de plaat zo intens maken, en de luisterervaring zo bijzonder. Ook wanneer TLP in No go begint te rappen over de spaarzaam aangebrachte scratches, drumpatronen en samples, blijft de indruk dat deze plaat opgenomen is in de late uren wanneer de studio leeg stond en de artiesten dan maar wat aan de slag mochten omdat een conciërge of een nachtwaker duurder zouden uitvallen...
Old note 24-7 kenmerkt ineens een andere, dreigender sfeer, omdat alvast met een indringende, lage toon gestart wordt. De eroverheen gedrapeerde sample maakt die minuut niet minder intens, ondanks het contrast tussen de basistoon en de stem. Een diepe (contra?)bas in Tasty cake houdt die spanning nog even aan.
Met Twitch wordt opnieuw een andere richting ingeslagen. Het lijkt wat doelloos experimenteren met allerlei geluidjes, maar ergens halverwege de 5 minuten die dit nummer nodig heeft, worden documentaire beelden over kikkers in poelen ('s nachts, uiteraard) vervangen door meer industriële beelden, wanneer iemand in de verte op metalen buizen lijkt te kloppen.
Na het minder geslaagde Morning jacks krijgen we opnieuw een erg minimalistische aanpak in het titelnummer, waarin een trillende elastiek (no kidding!) de hoofdrol schijnt op te eisen. In station (dat inderdaad klinkt als een verlaten station) en het met samples gevulde Any time pt 2 vervolledigen de sfeer, tot met afsluiter 16 RPM plots drum 'n bass op ons losgelaten wordt. Het is een atypische afsluiter, die met geen enkel nummer op de plaat verwantschap bezit, en daardoor wat verloren staat op dit album, al is het zeker geen slechte track. We hadden dit echter liever in een andere context gehoord, want nu staat hij toch als een tang op een varken...
U merkte het al, de sfeer en verwachtingen opgeroepen door de hoes, werden moeiteloos ingelost, want deze plaat is méér nacht dan menige nacht zelf, en stedelijker dan de meeste platen die ik ken.
Stadsblues avant la lettre dus...

Muzikale mailbox (8) : gratis downloads voor kerst en nieuwjaar !

2012-01-02T22:11:00.000+01:00

In mijn mailbox kreeg ik volgende gratis downloads, die ik graag met jullie deel :

The Black Atlantic, over wie ik vroeger al blogde en die ik zag als voorprogramma voor Woven Hand, en wiens debuutalbum nog steeds gratis te downloaden valt (hier), maakte op tekst van een gedicht uit In de ban van de ring (meer bepaald uit hoofdstuk 6 van De twee torens) dit nummer :

The Black Atlantic - "Rohirrim" by Beep! Beep!

Hun nieuwe EP, Darkling, I listen, wordt uitgebracht op 13 januari en kan je hier al bestellen.

Josh Haden, oprichter van Spain, deelt dan weer dit nummer op zijn Bandcamp :

&amp;amp;amp;lt;a href="http://joshhaden.bandcamp.com/track/in-my-soul"&amp;amp;amp;gt;In My Soul by Josh Haden&amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;gt;

Tot slot deelt Sigur Rós ook nog de slotsong van het prachtige live-album Inni, dat op de 7e plaats eindigde in mijn top 10 van beste albums van het voorbije jaar :

Lúppulagið (mp3)

In memoriam

2012-01-02T21:14:00.000+01:00

Op 21 december overleed Kapitein Iglo. De sympathieke scheepskapitein die menig hongerig kind aan boord van zijn schip fishsticks voorschotelde en hen zo redde van een gewisse dood, overleed -ondanks de tonnen visolie die hij moet binnengespeeld hebben- aan een zenuwziekte. Zijn overlijden werd pas nu bekendgemaakt. De Duitse autoriteiten vreesden immers dat zijn overlijden de eindejaarsfeesten danig in de war zou sturen, omdat overal op en rond de Noordzee wanhopige fans zich rouwend te pletter zouden storten.

Dat gebeurde overigens alsnog in Noorwegen, op het strand van Nordreisa...

Caged Animals

2011-12-30T09:16:00.000+01:00

Amper 33 minuten lang, verdeeld over 11 songs, probeert Caged Animals ons te overtuigen dat hun verkeerdelijk hier en daar als debuut voorgestelde album, Eat their own, een plaatsje verdient tussen de haast onaflatende stroom goeie releases die ons bereiken.

Liefhebbers van Deerhunter en Beach House mogen in hun handen wrijven en zullen Caged Animals, het solo-project van Vincent Cacchione (van de band Soft Black), wellicht aan hun borst drukken. Dat is niet onterecht, zoals single Teflon heart bewijst: een melodieuze song wordt door hoge gitaartonen van alle gladheid ontdaan. Wat ontstaat, is een lied dat opvalt tussen andere singles, en toch blijft haken in ons muzikaal geheugen.

Haast even aanstekelijk zijn West Coast popdeuntjes This summer I'll make it up to you en The NJ turnpike, helemaal uit de late jaren '60 naar ons gekatapulteerd opdat we ons -ondanks de winter- in zonnige surfoorden in Californië zouden wanen. Vooral laatstgenoemde song klinkt erg laidback en relaxed. Het is een state of mind waar ze ons graag naartoe brengen, al is dat niet altijd even geslaagd: Piles of $$$ is zo loom en kabbelend dat Caged Animals hier in vrijblijvendheid verzandt. Ook Feelingz verwatert tot wat we beleefdheidshalve maar gewoon gezaag zullen noemen...

Nochtans blijft de plaat bewijzen dat Caged Animals echt wel wat te bieden heeft: All the beautiful things in the world drijft op een Butthole Surfers-ritme, en Somebody to use, dat aanvankelijk klinkt als een kerstliedje vol belletjes en harmonische samenzang, kreeg een onbestemde scheut Fleet Foxes mee. Lips that turn the night to fire neigt zodanig naar Joy Division, dat je even denkt dat Ian Curtis zowaar het geluk gevonden heeft en met plezier komt meespelen, zijn songs kwistig uitdelend aan bands die nochtans weinig met Joy Division gemeen lijken te hebben.

Het hoge stemmetje van Vincent Cacchiano situeert zich ergens tussen Fleet Foxes en The Low Anthem, maar soms valt het over de rand en wordt het irritant, zoals in afsluiter Instant <3breaker.

Wie hier en daar de juiste song weet over te slaan, schaft zich met dit plaatje een te koesteren pareltje in wording aan, en gunt Caged Animals zijn bestaansrecht. Daar zijn vele nevenprojecten allang blij mee...

Deze recensie kan je ook hier lezen op Indiestyle.

Liederen van de week (2011)

2011-12-29T23:10:00.000+01:00

Dit waren dit jaar de liederen van de week:

1. Wild thing - Noah And The Whale
2. Gutters - Arquettes
3. Teevee - The Van Jets
4. San Pedro - Mogwai
5. Helplessness blues - Fleet Foxes
6. Rolling in the deep - Adele
7. Fragile No. 4 - Dustin O'Halloran
8. Crazy vibes - Selah Sue
9. The game - Das Pop
10. On your side - Sherman
11. Under cover of the darkness - The Strokes
12. Post break-up sex - The Vaccines
13. Not enough - J. Mascis
14. Satellite - The Kills
15. L.I.F.E.G.O.E.S.O.N. - Noah And The Whale
16. I've got this friend - The Civil Wars
17. Black video - SX
18. Riverside - Agnes Obel
19. I love my harbour - Hundreds
20. Don't sit down cause I've moved your chair - Arctic Monkeys
21. Pumped up kicks - Foster The People
22. F.R.A.N.T.I.C. - Too Tangled
23. The worst part - Lucy Wainwright Roche
24. Civilian - Wye Oak
25. Soldier - Amatorski
26. How come - Avi Buffalo
27. In want of something - School Is Cool
28. Try to sleep - Low
29. Can't keep Johnny down - They Might Be Giants
30. Weather of a killing kind - The Tallest Man On Earth
31. Forensic shimmy - Wugazi
32. Lorelai - Fleet Foxes
33. Skip the rope - Das Pop
34. Somebody that I used to know - Gotye
35. Don't play no game that I can't win - Beastie Boys
36. Days are forgotten - Kasabian
37. Holocene - Bon Iver
38. Someone like you - Adele
39. Whaddaya mean by that - John Cale
40. Sorry with a song - Josh T. Pearson
41. Burden - No Angry Young Man
42. Lucky now - Ryan Adams
43. Lesson no. 7 - Clock Opera
44. Lonely boy - The Black Keys
45. This I've heard - New Hands
46. Curbside - James Blake
47. Machu Picchu - The Strokes
48. Ivory - Congorock
49. Oostende - Spinvis
50. Video games - Lana Del Rey
51. Gathering stories - Jònsi
52. Wetsuit - The Vaccines

Verscheidene bands slaagden er dit jaar in mij tweemaal te bekoren: The Vaccines, Noah And The Whale, The Strokes, Das Pop, Adele en Fleet Foxes.

Voor de single van het jaar hoef ik niet lang te twijfelen: enkel The Black Keys kwamen nog in de buurt, maar Gotye kaapt die prijs weg, én hij leverde ook de favoriet van mijn kinderen dit jaar :

Somebody that I used to know - Gotye

Lied van de week : week 52 - 2011

2011-12-28T22:53:00.000+01:00

Wetsuit - The Vaccines

The Vaccines tekenden dit jaar voor één van de beste debuutalbums (nummer 5 in mijn top 10 van beste albums van dit jaar), en uit dat album komt ook deze aanstekelijke single, Wetsuit, waarbij ze voor de clip gebruik maakten van de populaire app Instagram.

Je kan het album What did you expect from The Vaccines? hier kopen.

Lyrics :

If at some point we all succumb
For goodness sake let us be young
Because time gets harder to outrun
And I'm nobody, I'm not done
With a cool cool breeze and dirty knees
I rest on childhood memories
We all got old at breakneck speed
Slow it down, go easy on me
Go easy on me

Put a wetsuit on, come on, come on
Grow your hair out long, come on, come on
Put a t-shirt on
Do me wrong, do me wrong, do me wrong

If it's up and after you
What do you suppose that you would do?
You're all whacked out from lack of sleep
You blame it on the friends you keep
You want to do things differently
And do them independently
We all got old at breakneck speed
Slow it down, go easy on me
Go easy on me

Put a wetsuit on, come on, come on
Grow your hair out long, come on, come on
Put a t-shirt on
Do me wrong, do me wrong, do me wrong
Put a wetsuit on, come on, come on
Grow your hair out long, come on, come on
Put a t-shirt on
Do me wrong, do me wrong, do me wrong

Does holy water make you pure?
Submerged your vision's just obscured
You're a lot like me
In up to our knees
In over your chest is way too deep

Put a wetsuit on, come on, come on
Grow your hair out long, come on, come on
Put a t-shirt on
Do me wrong, do me wrong, do me wrong
Put a wetsuit on, come on, come on
Grow your hair out long, come on, come on
Put a t-shirt on
Do me wrong, do me wrong, do me wrong

Top 10 van 2011 : concerten

2011-12-28T22:42:00.000+01:00

Een overzicht van de tien meest memorabele concerten die ik dit jaar zag :

10. Loudon Wainwright III - AB - 2/5

9. Laura Veirs - Botanique - 14/2

8. The Leisure Society - Nijdrop - 7/9

7. Timber Timbre - Sint-Elisabethkerk - 30/8

6. Chris Brokaw + I Do I Do - Secret Hero Concert - 3/6

5. Explosions In The Sky - AB - 24/5

4. The Bony King Of Nowhere + Kiss The Anus Of A Black Cat - Nijdrop - 22/4

3. Kaizers Orchestra - Vooruit - 27/3

2. The Tallest Man On Earth - Koninklijk Circus - 20/5

1. Josh T. Pearson - huisconcert Wespstraat - 21/4

Je kan mijn top 10 albums en concerten ook hier terugvinden op Indiestyle.

Top 10 van 2011: albums

2011-12-26T20:53:00.000+01:00

Hieronder volgend niet noodzakelijk de tien béste platen van het jaar, want er verschijnen zoveel goeie albums, dat het amper nog bij te houden en ik sommige nochtans steengoeie albums misschien maar één of twee keer heb beluisterd (totnogtoe). Dit jaar ben ik er immers in geslaagd om eens wat meer vele luisterbeurten aan eenzelfde album te wijden, waardoor ik sommige platen méér in de diepte ben gaan waarderen. En dan komen we tot de volgende, tien belangrijkste platen van het jaar :

10. Helplessness blues - Fleet Foxes

Fleet Foxes zorgde in 2008 voor een opmerkelijk debuut dat nog steeds één van de mooiste albums van de afgelopen jaren blijft. Dit jaar schonken ze ons een opvolger, die niet even goed bleek, maar toch nog steeds tot de top van de platen van dit jaar behoort.

9. tbc - Amatorski

Amatorski bracht dit jaar het debuutalbum uit, dat we hier al uitvoeriger bespraken.

8. Eleonore - The Bony King Of Nowhere

Bram Vanparys, beter gekend als The Bony King Of Nowhere, heeft niet alleen iets met Amatorski, maar net als zij bracht hij dit jaar een prachtige plaat uit. Die overtrof zijn debuut Alas my love vér, en ik heb hem dit jaar ook nog eens tweemaal live aan het werk gezien (in JH Nijdrop en een huisconcert). Hij is bij uitstek de Gentenaar van het jaar...

7. Inni - Sigur Ròs

Ik kreeg voor mijn verjaardag van mijn lief dit dubbelalbum (mét DVD -die ik nog moet bekijken-) : een live-album van mijn favoriete IJslanders. Dit dubbelalbum begint overigens bijzonder sterk, met Ný batteri, waarin de hemelse klanken en sfeer van de studioversie perfect gekoppeld wordt aan de kracht van een optreden. Dat lukt niet in alle nummers éven goed, maar toch blijft dit één van de sterkste live-platen die ik ken, en ik hoop echt dat ik Sigur Ròs toch ooit eens écht kan zien optreden...

6. The king of limbs - Radiohead

Hier besprak ik het album van Radiohead al eerder.

5. What did you expect from... - The Vaccines

Facebookvrienden leveren me vaak leuke tips, en zo gebeurde het dat ik nog voor er wat ruimere media-aandacht kwam voor The Vaccines, ik dit album al wou beluisteren. Op het internet vind je zowat alles, en na een eerste beluistering besloot ik deze plaat te kopen. Daar heb ik geen moment spijt van gehad ! Dit is het soort "simpele" gitaarrock waar ik als een blok voor val.

4. Entropology - School Is Cool

Met het debuutalbum van School Is Cool mocht ik dit jaar écht een topalbum, waar bovendien reikhalzend naar uitgekeken werd, recenseren voor Indiestyle. Je kan het resultaat daarvan zowel hier als hier lezen.

3. Hewers of wood and drawers of water - Kiss The Anus Of A Black Cat

Toch was het beste Belgische album voor mij dit jaar niet dat debuut, noch de twee al eerder vermelde albums (van Amatorski en van The Bony King Of Nowhere), maar wel van iemand die aanmerkelijk minder aandacht kreeg. Kiss The Anus Of A Black Cat zag ik ook tweemaal dit jaar (als voorprogramma tijdens een huisconcert en als voorprogramma voor The Bony King Of Nowhere), en naar zijn plaat luisterde ik -zeker in de eerste helft van het jaar- ontelbare keren. Hier kan je lezen wat ik er al eens eerder over schreef.

2. El camino - The Black Keys

The Black Keys zijn The White Stripes van de voorbije jaren. Hun in blues gedrenkte rock, hun basic bezetting, hun hoezen en clips zonder veel franjes : de muziek telt én kan tellen ! Prachtig album alweer, waar ik nog maanden zal van blijven genieten, dat weet ik nu al !

1. Last of the country gentlemen - Josh T. Pearson

Voor mij was dit de plaat van het jaar : Last of the country gentlemen van Josh T. Pearson. Al in het begin van dit jaar raakte ik helemaal in de ban, toen ik zijn album op aanraden van een goeie muzikale vriend kocht, en hij enkele weken later een huisconcert speelde. Ik sprak toen met de man, die erg innemend en grappig was. Uiteraard besprak ik (hier) al eerder dit album op mijn blog. Het hele jaar door haalde ik deze plaat (die ik in april liet signeren) trouwens regelmatig uit de kast, en zo werd het ook de meest gedraaide CD van het jaar.

Lied van de week : week 51 - 2011

2011-12-25T22:00:00.002+01:00

Gathering stories - Jònsi

Crush Creative // Gathering Stories from Agency Rush on Vimeo.

Nog niet zo lang geleden meldde ik al dat je op de website van Jònsi kon luisteren naar 2 nummers uit de soundtrack die de IJslander maakte bij de film We bought a zoo, en nu is er bij Gatherings stories ook een prachtige videoclip...

Je kan de soundtrack hier kopen.

Lyrics :

And then I heard you
You made me long for
To be a part of
Something that I can’t see
Ah, let this be, oh
Something that I can’t fear
To be a part of
The story belongs to you

Something you said was
About a pen and a paper
It can’t always write in
It is something you have to do
Gathering stories
A story belongs to you
They say that it’s gone now
You know that I disagree

I barely hear you
Sitting in this corner
So take me in to
Turn the radio
To all our favorite songs

Something is growing
On little pieces
And watch in a moment
So care if we’re falling

Dead Skeletons

2011-12-23T21:56:00.000+01:00

Cliché : alle IJslandse muziek wordt gekenmerkt door engelengezang, hemelse melodieën en wegdromende soundscapes, al dan niet met wat zachte knisperingen, ideaal voor zondagavonden, voor lange schemerige zomeravonden of lekker knussen hardvuurwinteravonden.

Dead Skeletons blazen dit torenhoog cliché op overtuigende wijze weg op Dead Magick, hun debuutalbum. Want drones en new wave zijn de eerste termen die ons komen toewaaien wanneer we dit schijfje in onze cd-speler schuiven.

Bijna negen minuten lang opent Dead op repetitieve, bezwerende wijze, en meteen weten we dat we een opmerkelijk debuut mogen verwelkomen. Het IJslandse drietal klinkt bij momenten als Sisters Of Mercy mét tonnen humor, als Joy Division gekruist met Front 242, en neemt daardoor een unieke plaats in binnen het hedendaagse muzikaal spectrum. Het klinkt vertrouwd, maar toch niet op één genre vast te pinnen. In Om Mani passeert een flard vroege Underworld, die helemaal opgaat in het repetitieve en erin oplost als een aspirine in een glas troebel water.

Bij vrijwel elk nummer merken we trouwens wel één of andere verwijzing naar telkens een andere groep, zoals The Cramps in Psychodead of de psychedelische Beatles van Tomorrow Never Knows in Ask Seek Knock.

Dead Magick I klinkt bijzonder speels, en het is net die combinatie van het donkere new wave geluid met telkens een lichtere toets die deze plaat erg verteerbaar maakt. Zelfs wanneer de industrial toer opgegaan wordt (zoals in Ljosberinn), klinkt dat minder dreigend dan we gewoon zijn binnen dat genre. Wellicht is het de vrouwenstem die doorheen de song gekronkeld komt, die dat effect teweegbrengt.

When The Sun Comes Up begint als een lange drone van Sunn O))), en mondt dan uit in Joy Division pur sang. Sunn O))) is trouwens opnieuw de referentie waar we onmiddellijk moeten aan denken bij Dead Magick II, dat in alles het tegenovergestelde lijkt van het lichtvoetige Dead Magick I. En zo eindigt dit album met het donkerste nummer, waarin voor het eerst geen enkel lichtpunt schijnt te komen, tot de laatste minuut overheerst worden door het geluid van vogeltjes in een lentebos.

Dead Skeletons lijkt ons vooral een groep waarvan we nu al uitkijken hoe ze dit alles live vertalen, en of dan de donkere new wave zal overheersen, dan wel de ironische toetsen.

Je vindt deze recensie ook hier op Indiestyle.

Pickpockets bevinden zich mogelijks op onze trein

2011-12-22T08:49:00.000+01:00

Gisteren op de trein gehoord : "Waarschuwing aan de passagiers. Gelieve op uw bezittingen (uitgesproken als "bezettingen") te letten. Pickpockets bevinden zich mogelijks op onze trein."
Wellicht komt het ook doordat ik aan het lezen was in Taal is zeg maar echt mijn ding, maar ik vond het een heel vreemde zin... In het Frans klonk hij overigens zo: "Pickpockets se trouvent possiblement dans notre train."
Nu is pickpockets al een vreemd en bij ons vrij ongebruikelijk woord. Gauwdieven en vooral zakkenrollers worden ze vaker genoemd. En blijkbaar bevinden ze zich (allemaal?) ergens, mogelijks zelfs op onze trein. Tja, verpleegsters bevinden zich eveneens mogelijks op de trein, want voor zover ik weet, vraagt de conducteur niet naar wat iedereen doet.
Ik vermoed natuurlijk dat een melding van een diefstal van een portefeuille of zo bij de conducteur de aanleiding vormde voor deze boodschap (trouwens gedaan net voor de deuren van de trein opengingen, als een waarschuwing voor hen om snel de trein te verlaten vooraleer ze betrapt kunnen worden?). Hoe men meteen ook tot de conclusie kwam dat het er méér dan één was, weet ik niet...
En tenslotte : ónze trein ? Sorry hoor, maar in deze dagen waarin bovenop de al gebruikelijke chaos van de spoorwegen de stakingen ook nog eens echt voor een tegenstelling tussen reizigers en spoorpersoneel zorgen, overbrugt deze conducteur meteen die tegenstellingen door ons deelgenoot te maken aan de trein : we zitten per slot van rekening allemaal in hetzelfde schuitje?

Gratis download : Blitzen Trapper

2011-12-18T08:27:00.000+01:00

Blitzen Trapper biedt de nieuwe single, Might find it cheap, gratis aan op hun website. Het is het openingsnummer van het dit jaar verschenen album, American goldwing, en ze klinken heel erg retro, jaren '70.

Might find it cheap (mp3)

Hieronder een clipje van hun optreden bij David Letterman op 8 december :

Je kan het album hier kopen.

Gratis download : Jim White

2011-12-17T00:18:00.000+01:00

In februari van 2012 brengt Jim White zijn nieuw album uit : Where it hits you. Jim White leerde ik kennen via zijn debuutalbum The mysterious tale of how I shouted "Wrong-eyed Jesus!" en ik houd ook enorm van dit prachtige nummer :

Handcuffed to a fence in Mississippi

Wie naar zijn Facebook-pagina gaat en die "leuk vindt", mag Infinite mind gratis downloaden.
Doen ! (ook al bied ik het nummer ook hier aan...)

Infinite mind (mp3)

Gelezen (43)

2011-12-16T16:29:00.000+01:00

Een vreemdsoortig onheil - Ken Kalfus

Marshall Harriman komt net te laat op zijn werk, maar daardoor overleeft hij de aanslag op de Twin Towers op 11 september. Zijn vrouw Joyce annuleert op het laatste moment haar vlucht naar San Francisco omdat een zakendeal niet doorgaat, en zit daardoor niet aan boord van één van de vliegtuigen.
Tegen die achtergrond vecht het echtpaar een bittere scheiding uit, in een wereld die radicaal verandert, in New York maar ook in Afghanistan.
Voor mij blijft Extreem luid en ongelooflijk dichtbij van Jonathan Safran Foer nog steeds het allerbeste boek dat ik al ooit las over 9/11, maar dit boek van Ken Kalfus weet evenzeer die historische gebeurtenis te integreren in dagelijkse levensverhalen, waardoor het een écht gegeven wordt, en dat is een bijzondere verdienste.

Slaap - Haruki Murakami

Een jonge Japanse vrouw slaapt al zeventien dagen niet. Toch lijdt ze niet aan slapeloosheid. In tegenstelling tot die toestand, die ze al eerder meemaakte, ervaart ze vooral vermeerderde energie, verhoogde concentratie en het gevoel bewuster te leven (en te lezen : ze herleest vele malen Anna Karenina).
Dit korte verhaal van Japans meest beroemde schrijver, Haruki Murakami, ontrafelt enkele "geheimen" van het leven, de slaap, het bewustzijn,...

Lied van de week : week 50 - 2011

2011-12-15T07:51:00.000+01:00

Video games - Lana Del Rey

Omdat het nummer maar steeds opnieuw tussen mijn gedachten verdwaalt en opduikt op onbewaakte momenten, kan ik het niet langer negeren en mag Lana Del Rey deze week in deze rubriek opdraven. Hoogst verslavend nummer... !

Je zal het nummer op haar eind januari te verschijnen debuutalbum Born to die kunnen vinden, dat je hier kan voorbestellen.

Lyrics :

Swinging in the backyard
Pull up in your fast car
Whistling my name

Open up a beer
And you say get over here
And play a video game

I'm in his favorite sun dress
Watching me get undressed
Take that body downtown

I say you the bestest
Lean in for a big kiss
Put his favorite perfume on

Go play a video game

It's you, it's you, it's all for you
Everything I do
I tell you all the time
Heaven is a place on earth with you
Tell me all the things you want to do
I heard that you like the bad girls
Honey, is that true?
It's better than I ever even knew
They say that the world was built for two
Only worth living if somebody is loving you
Baby now you do

Singing in the old bars
Swinging with the old stars
Living for the fame

Kissing in the blue dark
Playing pool and wild darts
Video games

He holds me in his big arms
Drunk and I am seeing stars
This is all I think of

Watching all our friends fall
In and out of Old Paul's
This is my idea of fun
Playing video games

It's you, it's you, it's all for you
Everything I do
I tell you all the time
Heaven is a place on earth with you
Tell me all the things you want to do
I heard that you like the bad girls
Honey, is that true?
It's better than I ever even knew
They say that the world was built for two
Only worth living if somebody is loving you
Baby now you do

(Now you do)

It's you, it's you, it's all for you
Everything I do
I tell you all the time
Heaven is a place on earth with you
Tell me all the things you want to do
I heard that you like the bad girls
Honey, is that true?
It's better than I ever even knew
They say that the world was built for two
Only worth living if somebody is loving you
Baby now you do

Het beste van Wichita (uit 2011) volgens henzelf

2011-12-13T21:52:00.001+01:00

Wichita Recordings verzamelde hun best of van 2011 in onderstaande player met 10 mp3-tjes :

Wichita Best Of 2011 Compilation by Wichita Recordings

Gezien : The damned (La caduta degli dei - Götterdämmerung)

2011-12-13T16:06:00.001+01:00

Honderdvijftig minuten lang schotelt Luchino Visconti ons (mijn kameraad en mij, in concreto) een epos voor over een staalmagnatengeslacht dat tegen de achtergrond van de opkomst van het nazisme in Duitsland verstrikt raakt in een Griekse tragedie. Schotelde, is een juister woord natuurlijk, want de film The damned (oftewel La caduta degli dei - Götterdämmerung) dateert al van 1969.
Visconti neemt zijn tijd, erg zijn tijd soms (de scènes in Bad Wiessee duren wel erg lang vooraleer het "onvermijdelijke" gebeurt, en ook de huwelijksceremonie beslaat naar hedendaagse maatstaven veel te veel tijd), en dat is tegelijk een sterkte én een zwakte. Het verhaal is ijzersterk, zit boordevol verwijzingen naar echt gebeurde, historische feiten en schetst perfect hoe relaties binnen een familie (en binnen het ruimer netwerk) met elkaar vervlochten raken en hoe eenieders lot met dat van de ander verbonden is.
En zo is het dus in de ware betekenis van het woord een Griekse tragedie van een Italiaanse regisseur...

Spinvis

2011-12-12T21:35:00.001+01:00

In 2002 verraste Erik de Jong menigeen met een soort zelfgeknutseld muzikaal spectrum waarin hij in het Nederlands meteen ook een heel andere tekstuele wereld schiep dan deze die we gewoon waren. Spinvis, want zo heet zijn eenmansproject, werd zo bijzonder dat het wel moest opgemerkt worden, en dat inderdaad ook deed. De opvolger wist wat minder aandacht te krijgen, waardoor deze nieuwe plaat, Tot ziens, Justine Keller, al een beetje een comeback lijkt.

Het muzikale palet waarvan Spinvis zich bedient is rijker geworden en de teksten doen intussen wat minder bevreemdend aan, al kan dat ook met gewenning te maken hebben. Een buitenbeentje blijft hij natuurlijk wel.

Justine Keller maakt de cyclus rond, want ze duikt al op in opener ‘Oostende’ en natuurlijk ook in het afsluitende titelnummer.Tussendoor worden we getrakteerd op diverse muziekjes, die meestal erg speels aandoen, en een soort speelgoedversie lijken te vormen van het beste van The Nits. Bedrieglijk eenvoudig lijken ze, en misleidend simpel worden ze ingespeeld, maar de arrangementen zijn rijker dan je bij een eerste beluistering vermoedt. De details vallen pas na meerdere luisterbeurten op. Begin oktober bevat geluiden die je eerst niet hoort, maar opduiken als schimmen in de mist wanneer je je aandacht steeds meer gaat richten. We vieren het toch is ook al zo’n lichtvoetig en licht gekleed liedje, dat je al bijna op een kinderxylofoon naspeelt tot duidelijker wordt dat The Carpenters niet veraf zijn.

Eenzelfde gevoel van nostalgie dat niet noodzakelijk terugvoert tot een bepaald decennium, maar eerder tot kinderherinneringen (in welke era die ook mogen gesitueerd worden) van lange en zonnige zomernamiddagen, van openluchtzwembaden, vlinders en sproeiers op het gazon, overvalt ons ook bij Koning alcohol. En dan is er lichte melancholie en een opwellende traan in het linkeroog, bij Jij wint bijvoorbeeld, of Overvecht. Het is allemaal geen groot verdriet dat uitgedrukt wordt, maar eerder weemoed en een klein beetje fundamentele eenzaamheid, waar geen enkele mens vrij van is.

Het valt te hopen dat Spinvis met dit derde reguliere album niet opnieuw onopgemerkt blijft, want dit verdient een breed en groot luisterpubliek. En stilaan mogen we Spinvis een genre op zich noemen binnen het Nederlandstalige muziekaanbod.

Je vindt deze recensie ook hier op Indiestyle.

Je kan het album, eventueel zelfs met het bijhorende boek, hier kopen. En je kan het album hier alvast voorbeluisteren :

A special Indiecater Christmas gift

2011-12-12T21:20:00.003+01:00

Het leuke indie-label Indiecater biedt al voor het vierde jaar op rij een speciale kerstrelease. Deze vierder, een EP, bieden ze gratis aan op hun website voor al wie al ooit eens iets kocht bij hen, zich inschreef voor een nieuwsbrief of al eens mailde (want die beschouwen ze allemaal als hun vrienden).
Het EP-tje bevat deze 4 nummers :

1. Wombling merry Christmas (mp3) - The Very Most
2. Hey it's Christmas - J. Catala
3. Silver bells - Adam and Darcie
4. Don't beat me up it's Christmas - Fotoshop

Trouwens, hier mag je heel wat liedjes van het label als kennismaking gratis downloaden.

Lied van de week : week 49 - 2011

2011-12-11T22:46:00.000+01:00

Oostende - Spinvis

Voor Indiestyle mag ik de nieuwe CD van Spinvis recenseren. Binnenkort leest u zowel daar als op deze blog wat ik ervan vind, maar vol ongeduld nestelde deze single zich alvast in mijn hoofd.

Je kan het album Tot ziens, Justine Keller hier kopen.

Lyrics :

Justine, ik zie
De jassen gaan aan
Ze betalen hun bier
De groeten zijn gedaan
De echo van je naam in de lach van de meeuwen
December in duizend kleuren grijs

Drinken aan zee
Denken aan jou
Wachten op sneeuw

Het gesprek gaat door
Al bij al was het toch geen slecht seizoen
Dat Emile daar altijd zat
Dat hij zo vrolijk was
En dat de hele stad is veranderd
De winkel is nu een reisbureau

Drinken aan zee
Denken aan jou
Wachten op sneeuw

't Is zo koud
En ik ben nog nooit zo moe geweest
Het licht is veel te fel
In de lift van het hotel
En in de eeuwige zomer
Op een foto van een jonge Marvin Gaye

Hé, hé, hé
Denken aan jou
Wachten op sneeuw

Ik zie ze staan
Op de boulevard
In de mist
Ze kunnen hier nooit vandaan
Verraden in de naam van koning en vaderland
Op het strand is een jeugdige, hun oorlog nooit voorbij

Drinken aan zee
Denken aan jou
Wachten op sneeuw

Tot ziens, tot ziens, Justine
Want welke weg ik kies
Hij leidt naar hier
Geschiedenis herhaalt zich nooit
Maar rijmt altijd een keer

Begin de dag met tequila (Na na na na)
Dan is het randje er een beetje af
En doet het niet meteen zo'n zeer

En de wind huilt laag
En de zuil draait rond
En de roulette spint
En je zit naast mij
En ik kan je zien
Weet wat je wil van mij
Justine, ik zet alles in
En ik win, ik win, ik win, ik win

En de band speelt door
Heel de nacht
Voor altijd
In het licht
Oh, Justine, je hebt gezegd
Alleen dit licht, dit licht is echt
(x4)

Jònsi

2011-12-11T17:58:00.000+01:00

De zanger van Sigur Rós, Jònsi, heeft de soundtrack gemaakt bij de film We bought a zoo. Op zijn website kan je naar 2 songs luisteren, als je klikt op het blaadje met de titels (Ævin endar en Gathering stories).

Ping Pong Tactics

2011-12-06T23:45:00.000+01:00

Het Meetjesland : als kind klonk het als een exotisch seniorenparadijs, maar als je opgroeit leer je dat die senioren massaal naar Benidorm trekken en dat het Meetjesland weinig exotisch of zelfs maar opwindend herbergt. Het lijkt een wat plompverloren landbouwgebied tussen Nederland en de as Gent-Brugge geprangd, tenminste voor stadsjongentjes.

Bij beluistering van het debuutalbum van Ping Pong Tactics horen wij de frustratie om verveling in een Meetjeslands boerengat, die de zanger ertoe aanzet drie nummers lang de ziel uit zijn lijf te schreeuwen/zingen. Gezond kan zoiets onmogelijk zijn, bedachten we, en ook wel dat het een beetje lang begon te duren dat hij binnen hetzelfde register blijft. We zitten immers al bijna halfweg het acht songs tellende LP als het drietal het even rustiger aan doet. Nu ja, rustiger is relatief in deze, want na het geweld à la No Use For A Name (of eender welk hardcore punkbandje) is France eerder als een stevig Buffalo Tom-nummer.

Die relatieve rust is trouwens maar van korte duur (4 minuten en 3 seconden om precies te zijn), of daar worden alweer stembanden gemarteld en gitaren gegeseld. Columbo bevat wel een riedeltje waar surfbands een surfplank voor veil zouden hebben, en is het voorlopige hoogtepunt. Pocahontas bevat ook meer dan genoeg variatie om te blijven boeien, en is een excellente singlekeuze wegens niet meteen iets om ouders en buren écht mee weg te jagen, maar anderzijds stevig genoeg om teenage angst een uitlaatklep te bezorgen.

Variatie, het is de sleutel tot succes, en als we heel eerlijk moeten zijn, mag het wat dat betreft -zoals de slager altijd placht te zeggen- ietske meer zijn. Aan de top van je bereik zingen is vast deugddoend als er verder weinig te beleven valt, maar de luisteraar die elke week kan kiezen uit pakweg een tiental goeie releases, kent dat probleem natuurlijk minder, en dan durft het al eens gaan tegenstaan, of zelfs irriteren. Al moeten we de band nageven dat ze hun debuutalbum niet langdradig hebben uitgesponnen (minder dan 30 minuten!), waardoor het potentieel dat we horen genoeg overeind blijft om onthouden te worden.

We zouden kunnen besluiten dat dit jonge drietal meer en beter in zich draagt, en dat dit korte debuut een mooie stap is op weg in hun groei. Als de zanger zijn stem af en toe eens spaart, kunnen ze misschien nog lang en gelukkig verder blijven spelen...

Je vindt deze recensie ook hier op Indiestyle.

Oproep voor een petitie

2011-12-05T22:28:00.000+01:00

Omdat beginnende bands het circuit van jeugdhuizen en kleine muziekcafés (zoals de Video en de Kinky Star en nog vele anderen in Gent) nodig hebben :

teken a.u.b. mee deze petitie !

Bedankt!

Kinky Star concert : Room Music

2011-12-05T21:15:00.001+01:00

In de kleine Kinky Star club in Gent stond zaterdagavond het Antwerpse éénmansproject Room Music op het podium. Deze man speelt hobo, allerlei electronische instrumenten en percussie, én gitaar.
Na wat samples, een hobo solo en de combinatie van samples en hobo, begon hij echt aan de nummers. Showtime klonk heel erg als Money Mark, met zijn bekende orgelgeluiden in een heel moderne dance-geluidsomgeving. Jammer wel dat het nummer veel te lang duurde. Met slechts enkele woorden die voortdurend herhaald werden, moet je (zoals Money Mark dat op zijn album Mark's Keyboard Repair zo goed doet) op tijd weten te stoppen.
Gelukkig werd het daarna pakken beter. Naarmate de set vorderde, werden we meer en meer gecharmeerd van de muziek, die genoeg gekte à la Ween bevat om het publiek aan het lachen te brengen. Dat was zeker het geval in het Nederlandstalige Konijntjes waarin het nu al legendarische refrein luidt : "En de handjes gaan van links naar rechts. Konijntjes, in het park!"
Als bisnummer kregen we nog eens Paris Nord geserveerd, tot vreugde van het jammer genoeg te weinig talrijke publiek.

Setlist :
1. Sampler - intro
2. Hobo solo
3. Hobo + sampler
4. Sampler (beat) + hobo
5. Memoriam
6. Showtime
7. Saturation
8. Milli
9. Missa Porno
10. Paris Nord
11. Strange
12. Stilletto
13. Konijntjes

Bis : Paris Nord

Missa Porno (live)

Paris Nord - bisnummer (live)

Kinky Star programmeert heel vaak leuke gratis concerten. De kalender staat hier.

Lied van de week : week 48 - 2011

2011-12-02T21:27:00.000+01:00

Ivory - Congorock

Ik hoorde dit op de radio en vreemd genoeg was ik meteen verkocht. Ik weet niet eens zo goed wat het is dat dit nummer heeft, tenzij misschien de tribale bassen, die voor mij verwijzen naar het beste wat drum 'n bass en dubstep te bieden heeft. Congorock, waar ik nog nooit van gehoord had, is een Milanese dj en producer, Rocco Campino, die onder ander een remix maakt van Church of noise van The Bloody Beetroots. En als u me nu wil excuseren, ik ga dit megaluid zetten!

Je kan het nummer hier kopen.

Ivory by Congorock

Vooruit concert : Amatorski Film

2011-12-02T06:03:00.000+01:00

Een licht haperende filmscore en een projectie die precies maar niet op gang wil komen, zo begint het optreden van Amatorski. Woensdagavond startten ze, onder de noemer Amatorski Film, hun nieuwe tournee in een volle Gentse Vooruit.

En dan: Soldier ! Een pracht van een nummer, en een opener om u tegen te zeggen: dat belooft! Na twee regulieren nummers wordt op een scherm voor de groep de stomme film Impatience van Charles Dekeukeleire uit 1928 geprojecteerd. Dat schijnt een parel der cinematografische geschiedenis te zijn, met slechts 4 personages : de berg, de moto, de vrouw en enkele abstracte blokken. De kortfilm wordt hier en daar al eens vergeleken met Un chien andalou van Buñuel, dus verwacht je niet aan een rechttoe-rechtaan verhaal. Hoe revolutionair de film ook moge geweest zijn, de projectie met op de achtergrond de band die er nieuwe muziek bij componeerde en speelt, doet hem geen eer aan. Het is erg moeilijk de film te volgen. De muziek is goed, zonder meer. Het is pure, uitgebeende Amatorski, soms knetterend en knisperend, soms post-rock voor softies.

Daarna wordt een meer gewone set ingeluid met Same stars we shared. Tijdens de rest van dit concert worden op twee schermen, één voor en één achter de groep, beelden geprojecteerd van de jonge filmmaker Stien De Vrieze. Die dubbele projectie verleent die films een ongewone diepte, maar de kijker soms ook het gevoel dat hij gedronken heeft en alles dubbel begint te zien.

Nummers als The king en Peaceful bewijzen de klasse van de band nog meer dan de andere songs uit debuut-EP en debuutalbum, en langzaamaan krijgt Amatorski het zittend publiek mee. Zangeres Inne heeft intussen geleerd iets meer zelfzeker het publiek toe te spreken, al doet ze dat erg weinig. Op het einde, voor slotnummer Come home, dankt ze uitgebreid de hele crew achter het project, en ze krijgt met haar aandoenlijke sociale onhandigheid de zaal op haar hand. En dan wordt hun bekendste nummer ingezet, en het krijgt een arrangement mee dat, ongelooflijk maar waar, schippert tussen pianobar jazz en alt.country. Het meest verrassende daaraan is wellicht dat het nog werkt ook: het bekende Come home krijgt toch nog een verse laklaag zo, en klinkt frisser dan je zou verwachten.

Gemengde gevoelens blijven achter wanneer de zaallichten het publiek naar de uitgang leiden. De muziek is schitterend, en ook de nieuw gecomponeerde soundtrack mag er zijn, maar ondanks alles valt de projectie van filmmateriaal (en al zeker van de bizarre kortfilm uit 1928) tegen. Een optreden met twee gezichten is achteraf gezien zelden memorabel, al kunnen we ons voorstellen dat de meningen over deze formule gemengd kunnen zijn, en dat sommigen zullen verkondigen dat dit een geniaal opzet is...

Je vindt deze review ook hier op Indiestyle

Spotify

2011-11-30T23:10:00.002+01:00

Jazeker, ook ik heb me laten verleiden door Spotify. De reclameboodschappen (voor Spotify zelf meestal) neem ik er voor lief bij, want wat je kan ontdekken aan mooie muziek is haast eindeloos.
Beschouw Spotify gerust als een social music network, want je kan via je vrienden muziek leren kennen (uit hun playlist, of wat je ziet verschijnen op Facebook, waarmee het vaak gelinkt is, van waarnaar ze luisteren). De suggesties die Spotify zelf geeft van gelijkaardige muziek of artiesten is beter dan welke andere muzieksite die ik al bezocht, en dus is het een bron van eindeloos plezier om er muziek te streamen.

Lied van de week : week 47 - 2011

2011-11-27T22:40:00.001+01:00

Machu Picchu - The Strokes

De nieuwe single van The Strokes is, wat mij betreft, er weer pàl op ! Het begint allemaal heel erg eighties, dan komt de typische stem van zanger Julian Casablancas, en het nummer ontwikkelt zich tot een heerlijke popsong.

Je vindt dit nummer op het heerlijke album Angles, dat je hier kan kopen.

Lyrics :

I'm putting your patience to the test.
I'm putting your body on the line, for less.
Didn't you know there was a choice?
It's never yours but someone else's voice.

Selling your body to the street.
I'm selling your girlfriends to the night, for cheap.
Wearing a jacket made of meat,
Sealing a letter made with horses' feet
And now you've heard that...

Waves turn to grey.
Life in the shade.
A violent cloud,
And that's the USA
Platinum's on the rise,
Playboy's in disguise
I'm just trying' to find...
A mountain I can climb.

I'm putting your patience to the test.
I'm putting your body on the line, for less.
And didn't you know there was a choice?
It's never yours but someone else's voice.
And now you've seen that...

Blondes turn to grey,
Life in the shade
A violent cloud,
And that's the USA
Porn on the rise,
Psycho's in disguise
I'm just trying to find
A mountain I can climb.

Darling,
Ain't nobody gonna tell us,
They're gonna be oh so jealous
We're gonna be oh so silent,
They're gonna be stoned in silence

(I didn't want to ask you, baby
I didn't want to have to ask anybody, baby,
Is anyone asking maybe?
Can anyone even hear me?)

Why are you waiting by the door?

Life turns to dust,
And rain it turns to rust
Gossip is a truth,
And money pays for the lies we trust
Your love is a surprise,
Hopeless saints are in disguise
I'm just trying to find
A nice place for you and I

Gelezen (42)

2011-11-26T06:09:00.000+01:00

Mijn eerste "muzikantenbiografie" was geen onverdeeld succes.

Nochtans begon The Beatles: de definitieve biografie van Philip Norman heel veelbelovend. De biograaf slaagt er immers in tot bijna tweederde van het boek een mooie beeld te schetsen van wie The Beatles waren, wat ze deden, uit welke achtergrond ze als groep en als individuele personen ze komen en wat ze teweegbrachten. Hij neemt de tijd om alles goed uit te werken en je helemaal onder te dompelen in de sfeer en in hoe het was voor The Beatles zelf en hoe hun omgeving (tot de ruimere omgeving van het miljoenenpubliek toe) dat alles beleefde. Maar naar het einde toe verzwakt het boek enorm. Ineens gaat het tempo omhoog, wordt er veel minder stilgestaan bij (het ontstaan van) de muziek en wegen de zakelijke aspecten meer door en sluipen er duidelijke sympathieën en antipathieën in. Erger nog, ineens worden we ook geconfronteerd met (soms ergerlijke : Give peache a change i.p.v. Give peace a chance) fouten (al liggen die deels aan de uitgever van de vertaling, vermoed ik, die minder zorgvuldig zijn werk lijkt gedaan te hebben). En zo eindig je het boek met het gevoel van een kater : eerst wel heel goed doorgezakt, maar nu met een houten kop.

Toneel lezen is altijd een beetje moeilijk. Niet alleen wordt er (uiteeraard) op een heel andere manier geschreven en verloopt het lezen moeilijker (je moet bijna voor jezelf met verschillende innerlijke stemmen proberen lezen om goed te onderscheiden wie wat zegt), maar je voelt natuurlijk de hele tijd dat toneel vooral gezien en gehoord moet worden. Maar anderzijds : sommige toneelwerken kan je niet altijd écht gaan zien, en als je het verhaal wil kennen, is lezen een mogelijkheid. En het kan ook enorm meevallen (Ten oorlog van Tom Lanoye heb ik nooit gezien, maar wel met veel plezier gelezen!).

Drie zusters van Anton Tsjechov is een toneelstuk waar ik al veel goeds over hoorde, maar nog nooit de kans had te zien. En dus wou ik het lezen. Jammer genoeg viel het me tegen. De moeilijkheden van toneel lezen overheersten het leesplezier van een goed verhaal, en ik bleef ook de hele tijd missen welke richting het verhaal nu eigenlijk uitgaat en welke "les" erin verborgen zit.

Lied van de week : week 46 - 2011

2011-11-20T22:24:00.002+01:00

Curbside - James Blake

James Blake - Curbside by The 405

Ik was niet helemaal weg van Limit to your love van James Blake, in tegenstelling tot heel wat mensen die ik ken. Maar ik hoorde deze week een nieuw nummer, van de EP die in december schijnt te zullen verschijnen. Het deed me een beetje denken aan Rose rouge van St Germain en aan The man with the red face van Laurent Garnier, vooral omwille van de jazzy blazers, maar het nummer bevat zoveel meer, en het bleek een zeer bedwelmend en bezwerend nummer... Vooral de drums kunnen me zeer bekoren.

Gezien : Elle ne pleure pas, elle chante

2011-11-17T07:37:00.000+01:00

Dankzij Urgent mocht ik gisterenavond gratis naar de avant-première van de film Elle ne pleure pas, elle chante. Laura, een jonge vrouw, krijgt daarin de kans zich te wreken op haar vader, die in coma ligt na een verkeersongeval, voor het onrecht dat hij haar aandeed toen ze klein was. Verder zien we hoe ze zich verhoudt tot haar broer, haar moeder en haar twee minnaars, en hoe daarin de incest en het taboe dat erop rust, een bepalende rol speelt.
Je zou deze film een soort Franse weekendfilm kunnen noemen. Typisch Frans is dat er veel gepalaverd wordt, dat het tempo traag is en dat de grote thema's niet geschuwd worden. Jammer genoeg wordt het onderwerp (sexueel misbruik) op een nogal clichématige wijze benaderd, waarbij weliswaar de aspecten er allemaal in zitten, maar ze nogal uit het handboek lijken te komen. Bovendien is het einde van de film (de regisseur, die aanwezig was, vertelde dat hij het einde veranderd had van het boek waarop hij zich gebaseerd heeft, een écht verhaal van een incestslachtoffer) zo ongeloofwaardig dat de film dan helemaal in elkaar zakt. Heel veel gemiste kansen dus, en dat levert een film op die ik eigenlijk niet zou aanraden...

Grote Twitteractie van Eva Mouton

2011-11-14T21:00:00.000+01:00

Eva Mouton, van wie mijn kinderen elk een leuke button hebben en van wiens samenwerking met Kapitein Winokio we alle drie helemaal weg zijn, heeft een grote Twitteractie lopen.
Stuur je pasfoto naar evamouton@gmail.com en ze maakt je een mooie getekende profielpic, die je op 14 december ontvangt. Doel is haar magazine "Kopstoot" te promoten. Alle info vind je hier.
Doen!

Huisconcert : The Bony King Of Nowhere (+ Love Like Birds)

2011-11-13T15:19:00.001+01:00

In de huiskamer van Pieter speelde zaterdagavond Love Like Birds (het alter ego van Elke De Mey) een haast gefluisterd, erg verlegen voorprogramma. De jonge zangeres voelde zich, zonder ruggesteun van de contrabassist waarmee ze de laatste tijd repeteert, nogal naakt voor het vrij talrijke publiek. In de bindteksten was ze amper hoorbaar, en ze zong ook maar net boven haar gitaar uit. Dat is een beetje jammer, want deze singer/songwriter heeft best wel mooie liedjes in de aanbieding.

The Bony King Of Nowhere zag ik eerder al in een huiskamer, en later ook nog eens met volledige band in JH Nijdrop. Intussen ken ik zijn tweede album "Eleonore" al bijna een jaar. Ook hij lijkt tussen de nummers door behoorlijk verlegen, beschrijft zichzelf als niet zo goed met woorden, maar eens hij de snaren van zijn gitaar beroert, gaat er van zijn stem een kracht uit die contrasteert met de zachtheid die hij erin kan leggen en de tristesse die vaak doorschemert. The Bony King Of Nowhere kan putten uit twee albums én een sooundtrack, en stelde een rijke setlist samen, met al vroeg "Alas my love" en "Girl from the play", twee van mijn persoonlijke favorieten. Tussendoor vertelde hij over de nieuwe oude gitaar die hij bespeelde (een gitaar uit 1966, met het logo van NASA, waarbij hij bekende dat hij zichzelf ervan overtuigd heeft dat ze de gitaar van een astronaut is) en over hoe "My invasions" zijn levensnummer is waarvan hij zelf pas een half jaar later snapte waarover het gaat. Hij eindigde zijn reguliere set met een cover van "Harvest" van Neil Young, een nieuw nummer én een prachtig "Mother".

Na overweldigend applaus kwam The Bony King Of Nowhere terug voor een korte bisronde. Die startte hij met een nagelnieuw ("gisteren en vandaag geschreven") nummer, dat zeer kon bekoren. En daarna vertelde hij dat hij een half jaar gewerkt had aan het laatste nummer, en het afgewerkt had de avond dat Michael Jackson stierf. "Het verdient gespeeld te worden als ik er een half jaar over gedaan heb om te schrijven," zo leidde hij "Eleonore", titelsong van zijn tweede album in.

Charlatan concert : Urge Overkill

2011-11-11T21:24:00.000+01:00

Het is eigenlijk een beetje vreemd dat Urge Overkill, dat donderdagavond optrad in de Charlatan in Gent, het meest bekend geworden is met de Neil Diamond-cover Girl, you'll be a woman soon (een nummer dat ze overigens niet in hun setlist hadden opgenomen). Want we kunnen alleen maar concluderen dat hun relatief tragere nummers het minst geslaagd blijken.

Hoewel ze nog maar net een nieuw album onder de arm hebben, 16 jaar na Exit the dragon en 6 jaar na hun vorige tournee, besloten ze wijselijk voornamelijk te kiezen voor nummers uit hun eerdere albums, waarbij Saturation en Exit the dragon het meest aan bod kwamen. Uit het nieuwe album werden overigens enkel de eerste vier nummers geselecteerd...

Somebody else's body bleek met verve de sterkste song te zijn uit dit vitaal optreden, waarin de Amerikanen stomende college rock brachten waarbij horen en zien je soms vergingen. Maar ook The break en afsluiter van de bisronde, Last night / Tomorrow, bleken zeer opzwepend. Uit het nieuwe album konden enkel Rock&Roll submarine (de titelsong van die plaat) en Poison Flower dat niveau benaderen.

De band speelt in een klassieke bezetting, met 2 gitaristen die duidelijk op de voorgrond treden en elkaar afwisselen in het opeisen van de hoofdrol, een bassist en een drummer die zijn glimmend rood drumstel folterde als was het een vermeende Al Qaeda-terrorist. Vooral de langharige Nash Kato gedroeg zich superenthousiast en bewierookte het publiek, en hij nam het merendeel van de (weinige, en korte) bindteksten voor zijn rekening.

Hoewel de band door het proeven van succes misschien wel op grotere zalen hoopt, blijkt een zaal als de Charlatan ideaal om hun alternatieve rock volledig tot zijn recht te laten komen. Feestjes van studentenvereniging stellen we ons als natuurlijke habitat voor bij dit soort muziek, en Urge Overkill is de enige echte terechte ceremoniemeester.

Setlist :

Effigy
Positive bleeding
Poison flower
Erica Kane
Take me
Somebody else's body
Rock & roll submarine
Vacation in Tokyo
Woman 2 woman
The candidate
Back on me
Bottle of fur
The break

Mason / Dixon
Heaven 90210
Last night / Tomorrow

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.

Man... Or Astro-Man?

2011-11-10T17:56:00.003+01:00

Herinnert u zich nog The Jetsons? Nee, dat is geen obscuur bandje uit de jaren '80, maar een tekenfilmreeks van Hanna-Barbera, u vooral bekend van The Flintstones. Wat zowel The Flintstones als The Jetsons zo leuk maakte, was dat hedendaagse (nu ja, in de jaren '60, '70 en '80 van de vorige eeuw) thema's en gewoontes gewoon getransponeerd werden naar respectievelijk de prehistorie en de verre toekomst.

Stel dat wij de soundtrack mochten samenstellen bij The Jetsons, we kozen ongetwijfeld voor Man... Or Astro-Man?, het geschifte combo rond (hou u vast!) Star Crunch, Birdstuff en Coco the Electronic Monkey Wizard. Geschift noemen we hen liefdevol en met bewondering, want deze heren uitrichten met oude science-fiction, soundbites uit TV-programma's die niemand zich nog herinnert en surf rock, grenst aan het buitenaardse...

Eén EP uit 1994 (Your weight on the moon) en 2 7”-releases uit 1993 en 1995 (Mission into chaos en Return to chaos) worden nu heruitgebracht op één album, dat de titel van de EP meekreeg.

Alles begint al met een stem die commentaar levert bij de countdown van een raketlancering, en dan zetten surfgitaren in, aan een rotvaart bovendien. De meeste nummers zijn, geheel naar surfrock traditie, instrumentaal, dus het meezingen wordt verruild voor het uitbundig luchtgitaar spelen. Want aanstekelijk is het allemaal in hoge mate. En er mag, veronderstellen we, ook al eens gelachen worden, tenzij alsnog zou blijken dat ze het ménen met songtitels als Special Agent Conrad Uno, Electrostatic brain field en F=GmM(moon)/r². Die laatste wiskundige formule verwijst blijkbaar naar het berekenen van “your weight on the moon”...

In Destination Venus wordt gezongen door iemand die klinkt als een kruising tussen Kim Gordon van Sonic Youth en een man die in een hoekje amper aan de microfoon kan. In tegenstelling tot die planeet, is pretpunk niet veraf. En het is nog een keer schrikken wanneer de band ineens het ritme vertraagt voor wat een surfballad mag genoemd worden: Within a Martian heart. Dit soort tragere surf was ook behoorlijk populair in Pulp fiction, zo herinneren we ons nog levendig.

Afgesloten wordt er met een wel heel eigenzinnige cover van Goldfinger (we durven er om wedden dat het geluidsfragment waarmee het nummer inzet, uit de gelijknamige Bondfilm komt).

Reissues zijn niet altijd makkelijk te beoordelen, omdat je eigenlijk met de oren van toen zou moeten kunnen luisteren, maar we aarzelen niet om te beweren dat dit een goeie introductie tot Man... Or Astro-Man? is, of tot surfrock voor al wie daar nog niet eerder mee kennismaakte. De weirde combinatie van oude science-fiction en uit vroege rock 'n roll geboren surfmuziek werkt! En nu we in de stemming zijn, gaan we nog eens enkele afleveringen van The Jetsons bekijken...

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.

Balmorhea

2011-11-09T19:21:00.001+01:00

Vorig jaar was ik er niet bij, en ook dit jaar moest ik door omstandigheden het concert missen dat Balmorhea gaf in de Sint-Elisabethkerk in Gent. Van hun eerste concert daar, op 12 november 2010, maakten ze opnames en die bracht hun platenlabel, Western Vinyl, uit.
Vandaag ontving ik mijn exemplaar, en ik heb intussen al meerdere malen geluisterd. Ik kende hun plaat Constellations al, maar nog werd ik van mijn sokken geblazen door de intensiteit van het concert dat ze in die prachtige kerk gaven (waar ik ook al andere artiesten aan het werk zag...).

Uit de plaat biedt de platenfirma het nummer Untitled (mp3), zodat u alvast ermee kan kennismaken...
Je kan het album hier bestellen.

Truth

Clamor

10 platen die zijn leven beïnvloedden : Stefaan Decroos

2011-11-09T11:44:00.000+01:00

Stefaan Decroos is een 34-jarige leraar gedragswetenschappen en leerlingbegeleider, die sinds 2009 op zijn eentje I Do I Do vormt. Hij leerde op zijn vijftiende gitaar spelen, speelde in geboortestad Tielt onder meer bij Land, waarmee hij in 2002 de finale van Humo's Rock Rally haalde.

I Do I Do bracht intussen al 2 albums uit (None in 2007 en More light in 2010) en intussen wordt er volop gewerkt aan een volgend album, dat wellicht helemaal instrumentaal wordt.

Hij selecteerde voor ons 10 platen die zijn muzikaal leven beïnvloedden.

1. Daar zijn de smurfen weer – Conny Vink

Naar deze kinderplaat heeft Stefaan erg vaak geluisterd. Wie I Do I Do een beetje kent, zou dit misschien niet in zijn lijstje verwachten, maar Stefaan schetst ons hoe zijn ouders vooraanstaande leden waren van de plaatselijke carnavalvereniging en zelfs koning en koningin werden van de Orde Van De 3 Sleutels. Tussen alle carnavalmuziek kwamen ook de Smurfen aan bod, en nog steeds vindt hij dat dit eigenlijk heel goeie muziek is. “Alle nummers kloppen gewoon,” vertrouwt hij ons toe, “en je hoort dat met veel liefde en zorg aan de arrangementen is gewerkt.” Het verschil met sommige hedendaagse kindermuziek (om Studio 100 niet te noemen) is groot, en het hoeft dan ook geen verbazing te wekken dat deze plaat nu ook de lievelingsplaat is van zijn driejarig dochtertje.

Ook de songtitels verbazen : “Groene Peter van Mars” roept haast psychedelische beelden op, en -gezien zijn beroepsactiviteiten misschien niet verrassend- ook “Het mooiste van de schooltijd is de vakantie” is een persoonlijke favoriet van Stefaan.

2. Kamiel in België – Raymond van het Groenewoud

Live-platen zijn een moeilijke zaak, aldus Stefaan. Toch weet deze live-registratie uit de toernee die Raymond maakte, van studentenvereniging naar studentevereniging, uit te blinken. Het luidruchtige publiek en de interactie van Raymond daarmee, maken dat je als het ware meteen tussen het publiek zit, en daarom vat deze plaat zo goed wat een optreden kan zijn.

Hoewel het niet echt een kinderplaat was, luisterde Stefaan als kind hier vaak naar, meestal op de cassette in de auto van zijn vader. Het is een echte rockplaat, vol klassiekers die ook vandaag nog door velen gekend zijn.

3. Let me come over – Buffalo Tom

Van alle Buffalo Tom-platen in zijn platenkast, is dit het meest gedraaide album. Terwijl de grunge helemaal losbrak, luisterde hij hier eindeloos naar en identificeerde Stefaan zich heel sterk met zanger Bill Janovitz. Kurt Cobain vond hij immers te excentriek en te mooi, maar Janovitz was een gewone jongen uit de straat, die aantoonde dat jij en ik ook rocksterren kunnen worden.

I Do I Do zou als trio starten, in eenzelfde bezetting als Buffalo Tom. Bovendien zouden ze een plaat opnemen in Boston, bij producer Paul Kolderie (van Fort Apache), die behalve met Buffalo Tom (hij producte “Let me come over”) ook nog werkte met the Lemonheads, Morphine, Radiohead, Hole (als producer) en als engineer voor Pixies, Come, Dinosaur Jr, Warren Zevon,...

Stefaan is nog steeds helemaal weg van het geluid van de gitaren, met laag op laag, tegelijk ruw en poppy. Dat ook de hoesfoto's en zo vooral gewone, haast dagelijkse taferelen lieten zien, versterkte het beeld van de gewone jongens die een steengoeie plaat konden maken.

4. Don't ask, don't tell – Come

Chris Brokaw, frontman van de band Come, zou een belangrijke rol spelen in het muzikale leven van Stefaan Decroos. Hij was de man die hem in contact had gebracht met Paul Kolderie, waardoor I Do I Do in Boston met hem als producer kon werken, en hij blijft nog steeds de absolute muzikale held van Stefaan.

Come was een nineties indie rock band die eigenlijk veel bluesakkoorden speelde (alles in mineur) met een heel donkere flow. Zangeres Thalia Zedek klonk als een man (het duurde lange tijd eer Stefaan wist dat zijn favoriete nummers eigenlijk door een vrouw werden gezongen). Volgens Stefaan zit op deze plaat gewoon alles absoluut goed: de drums, de bas en zeker de gitaar. Ze slagen erin om twee gitaren als één te laten klinken.

Voor hem is dit dé beste rockplaat ooit, die jammer genoeg bij ons onder de radar bleef, hoewel Come in Boston wel nog steeds geldt als dé band van de jaren '90.

5. Blood on the tracks – Bob Dylan

Toen Stefaan zo'n 20 jaar oud was, leerde hij Bob Dylan kennen. Dylan spreekt hem als verteller enorm aan. Hij slaagt erin om -hoewel hij in de 3e persoon vertelt- doorheen al zijn personages toch iets fundamenteels prijs te geven over wie hij is. Dylan slaagt er ook in om beelden te creëren, en je ziet bij een beluistering van zijn platen eigenlijk een heel verwarrende film voor je ogen.

Geen wonder dus dat Stefaan een zware Dylanfan is, die andere mensen wel eens durft af te meten aan hun liefde voor Dylan.

Deze plaat geldt voor hem als de meest autobiografische plaat. In 1975 leek het voorbij te zijn voor Dylan, en bovendien was er net de breuk met zijn vrouw Sara. Hoewel Dylan zelf ontkent dat de nummers autobiografisch zijn, zijn er heel veel aanwijzingen dat dit toch zo is...

Door de open D-tuning op alle nummers, is er één overheersende, bindende klank, die Stefaan enorm aanspreekt.

6. Exit the dragon – Urge Overkill

Deze rockplaat, die er echt wel spuuglelijk uitziet (zo vertrouwt hij ons toe), leunt erg dicht aan bij The Rolling Stones, en klinkt als een duiveluitdrijving door de band die de meeste mensen kennen van “Girl, you'll be a woman soon” (uit de soundtrack van Pulp Fiction). Stefaan bezweert dat Urge Overkill dingen doet die geen enkele andere band doet, al geeft hij toe dat je er moeite voor moet doen om ten volle de rijkdom van de plaat te waarderen. Volgens hem lijkt de plaat eerst niet zo supergeweldig en vooral veel te lang, maar als je goed blijft luisteren ontdek je dat ze van op zich matige ideeën toch iets speciaals weten te maken.

7. Selected ambient works 85-92 – Aphex Twin

De eerste beluistering van dit album was in het leegstaand ouderlijk huis, en blijft Stefaan daarom zo sterk bij. De aparte akoestiek van een leegstaand huis en de emotionele geladenheid van het moment vielen zo voor Stefaan samen met zijn eerste kennismaking met instrumentale muziek. En toch, zo benadrukt hij, zijn het echt wel allemaal echte songs.

Geïnspireerd door Aphex Twin werden “cut & copy” en keyboards binnengebracht in het palet van Land, de groep waarmee Stefaan uiteindelijk zelfs deelnam aan de Rock Rally.

8. Death chants, breakdowns and military waltzes – John Fahey

We hadden het Stefaan Decroos bij een concert van I Do I Do al eens eerder horen vertellen, hoezeer hij beïnvloed was geraakt door John Fahey. En ook tijdens dit gesprek bevestigt hij dat Fahey voor hem op dit moment de belangrijkste muzikant is in zijn leven.

John Fahey, die nooit echt bekend werd -al was hij enorm invloedrijk voor een hele generatie gitaristen-, maakte al in de jaren '50 en '60 muziek. Eind 2008 zou Stefaan hem ook ontdekken, en het is de “laatste muzikale aardverschuiving” die hij gehoord heeft. Fahey getuigt van de meest consequente koppigheid, doet nergens ook maar een inspanning om wie dan ook te overtuigen en het hoeft dan ook niet te verbazen dat hij nooit rijk en beroemd werd. Hij schijnt zelfs een heel dramatisch levensverhaal gekend te hebben, en hij stierf in 2001, geveld door een combinatie van ziektes en alcohol, na een hartoperatie.

Wat Stefaan zo aantrekt in de muziek van John Fahey, is -naast de al eerder genoemde koppigheid- dat alles eigenlijk klinkt als heel eenvoudige “kindermelodieën” die vermoedelijk allemaal in één take opgenomen zijn. Niemand klinkt zo diep als Fahey. Stefaan leerde via Fahey de fingerpickin' stijl kennen en spelen en heeft nu al 3 jaar geen electrische gitaar meer gespeeld, en kiest meer en meer voor instrumentale muziek, zoals zijn grote voorbeeld.

9. Third (Sister lovers) – Big Star

Het derde album van Big Star, simpelweg “Third” (intussen ook gekend als “Sister lovers”), mocht ook niet ontbreken in dit lijstje. De band van Alex Chilton (die op zijn 16e al een wereldhit -”The letter”- had met The Box Tops) had al 2 vrij poppy en vrolijke platen gemaakt, maar dit album klonk heel anders. Het was een zeer ecclectische plaat, met regelrechte “onnozeliteiten” en trage ballads. Hoewel ook wel sterk Beatlesgericht, is dit toch een plaat waar je duidelijk meer moeite moet voor doen om ze tot haar recht te laten komen.

Voor Stefaan persoonlijk was dit eveneens de plaat die een sterke rol speelde in de verwerking van het verlies van zijn vader.

10. Crooked rain, crooked rain – Pavement

Op de middelbare school, in wat je als het plaatselijk jeugdhuis zou kunnen omschrijven, hoorde Stefaan Pavement. “Cut your hair” sprak hem meteen heel sterk aan, en Pavement zou hem daarna blijven “achtervolgen”.

De plaat bevat enkele nummers die haar echt tot een hoger niveau tillen. Wat Stefaan in deze ultieme slackerplaat vooral aanspreekt, zijn de grappige teksten (vaak erg associatief) en de attitude die de plaat uitstraalt: alles kan!

Als uitsmijter geven we u alvast nog een liedje mee dat I Do I Do gratis aanbiedt op hun website :

Rooftop observatory blues (mp3)

Dakota Suite

2011-11-09T08:50:00.000+01:00

Dakota Suite heeft ons al eerder enkele prachtige platen, steevast verpakt in stijlvolle zwart-wit hoezen, geschonken, maar wie Quentin Sirjacq is, hebben we toch even moeten zoeken. De Franse pianist en componist blijkt zwaar beïnvloed door Satie, Ravel en jazz, en werkte onder meer met Fred Frith samen.

De samenwerking tussen de Fransman en de Brit Chris Hooson (de man achter Dakota Suite) is niet hun eerste, en levert ditmaal een dubbelaar op die meandert tussen Michael Nyman (de meesten wellicht bekend van de soundtrack van The piano) en David Sylvian. Haast verstilde en verstillende piano-excursies (een toepasselijker woord vonden we niet), aangevuld met een kwartet strijkers, en af en toe de stem van Hooson: méér bevat deze dubbelaar in essentie niet. Maar dat is ruim voldoende. In Where the tears go, het tweede nummer op CD 1 (en het eerste waarin gezongen wordt), komt Hooson akelig dicht in de buurt van Sylvian, iets wat hij jammer genoeg op de verdere gezongen nummers niet meer weet te evenaren.

The side of her inexhaustible heart is bijna 80 minuten lang een ontdekking voor de melancholische luisteraar, die avond na avond naar podcasts van Duyster luistert (al kent die Dakota Suite vermoedelijk al lang), en levert hits noch hapklare radiobrokken op. Dat hoeft natuurlijk ook niet, maar de kracht van Dakota Suite is meteen ook de beperking: een groot publiek zal dit wellicht nooit opleveren, een trouwe schare fans wél.

Want wij zijn heel erg te spreken over de kwaliteit van de muziek, én over de consistentie van de plaat. De kale composities, de herfstachtige zang en de mistsluiers die door de strijkinstrumenten over het geheel gedrapeerd worden, vormen een rode draad doorheen dit werkstuk, dat jammer genoeg over twee discs gespreid moest worden.

We vinden nochtans niet dat dit album te langdradig is, of dat er noten teveel op staan. Het is enkel zo dat ons luisterplezier helemaal àf had geweest indien we niet (ongeveer) halfweg de cd in de cd-lader moesten wisselen, waardoor een pauze ontstaat die eventjes de sfeer breekt. En als we u dus een tip mogen geven: pleur de cd op Ipod of mp3-speler zodat u alle 16 nummers integraal en ononderbroken kan beluisteren. Dat kan u doen onder uw favoriete treurwilg in het herfst- of winterpark, ver van de bewoonde wereld, waar een mistroostige eend liever met de ganzen mee naar het zuiden was vertrokken, of op uw zolderkamertje waar uw onbetaalde electriciteitsrekeningen de duisternis al vroeg inluiden omdat u uw oude stereo verkiest boven het schijnsel van een eenzaam peertje.

Je vindt deze recensie ook hier op Indiestyle.

Lied van de week : week 45 - 2011

2011-11-08T19:47:00.001+01:00

This I've heard - New Hands

Binnengewaaid in mijn mailbox en meteen heel erg weg van : het vijftal New Hands bracht zonet een eerste liedje uit, This I've heard, en het klinkt alsof onze jeugdjaren door een fout in het tijd-ruimtecontinuum opnieuw voor de deur staan. Zelden hoor je de jaren '80 zo actueel als in dit fijn plaatje, dat de band bovendien ook nog eens gratis weggeeft...

&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://newhands.bandcamp.com/album/this-ive-heard"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;This I've Heard by New Hands&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;

Lyrics :

Life is full of farmers sowing gold

Where nobody will act just like you told them to

Where everybody’s pining to be groomed

Where nobody’s not dying just to read their tomb

Where history’s a game of telephone

Where nobody is yours until you take them home

Don’t need to agree, it’s not that, can’t you see?

Just listen

Life is full of farmers sowing gold

And nobody will act just like you told them to

And everybody’s dying to be groomed

And nobody’s not pining just to read their tomb

And history’s a game of telephone

And that girl’s not your girl until you make her moan

Don’t need to agree, I don’t care, can’t you see?

Just listen

This I’ve heard and this is what I said

I can’t take my voice if it’s not in your head

You can shed your tears but I won’t cry

I was afraid of death but no, machines don’t die

And I will kill a man if I am told

As orders are the only thing that makes me bold

And everyone’s full, or they’re running out

Except me, I’m incomplete

And they don’t care for what you want to show

As everything you’ve learned is just a thing to know

And you’ve been broken, burnt, now you’re between

Going all the way with them or coming clean

And honestly I’ve said it all so please

Place me on a pedestal or on my knees

Cause I can’t stand myself, ‘less I’m standing on you

And that’s the truest thing I’ve ever said

Simple Simon

2011-11-03T06:44:00.001+01:00

Deels is mijn interesse gewekt omwille van mijn werk, maar het lijkt me ook gewoon een heel leuke film:

Ga Simple Simon zeker eens bekijken, vanaf 16/11 is hij te zien!

Mom+Pop

2011-11-02T18:11:00.001+01:00

Het indielabel Mom+Pop uit New York, dat o.m. Tired Pony, Andrew Bird, Metric, Sleigh Bells en Tokyo Police Club herbergt, brengt via Noise Trade, een platform voor het gratis (of tegen een vrije bijdrage) aanbieden van muziek, een staalkaart van hun catalogus aan de man en vrouw. Dit is alvast ook al een voorproefje van wat het label te bieden heeft :

MOM+POP Sampler by Mom+Pop Records

Je kan hier de compilatie downloaden.

Errors

2011-11-02T00:03:00.000+01:00

Ik ben wel weg van het eerste nummer dat de Schotse band Errors op ons loslaat, als voorbode van hun in januari te verschijnen album Have some faith in magic. Afgaand op wat we te horen krijgen op Earthscore zou dat wel eens een interessante plaat kunnen worden.

Earthscore (mp3)

Je kan de plaat hier alvast bestellen.

Vrouwelijke fans Gotye teleurgesteld

2011-11-01T13:39:00.000+01:00

Het concert van Gotye in de AB op 30 oktober was een groot succes, zo kon je overal lezen.
Toch bereikten ons ook heel wat berichten van teleurgestelde (voornamelijk vrouwelijke) fans, die zich er toch meer van voorgesteld hadden. De hooggespannen verwachtingen hadden natuurlijk te maken met het succes van Somebody that I used to know. Die geweldige single én de bijhorende clip hadden heel wat fans warm gemaakt voor het optreden, waardoor het concert door kon gaan in een overvolle concertzaal.
Blijkens deze foto's trad de man echter NIET naakt en beschilderd op, en dat blijkt de kern te zijn van het betoog van o.m. de zwaar teleurgestelde Cindy: "Weken had ik er al naar uitgekeken. Dagelijks bekeek ik de clip op YouTube meerdere keren, en ik mag wel zeggen dat ik zijn lichaam, ondanks de lagen verf die erop aangebracht zijn, beter ken dan dat van mijn ventje. Je kan je wel voorstellen dat ik dan ook erg ontgoocheld was met het simpele rood-witte T-shirt dat Gotye aan bleek te hebben. Nu ja, eerst dacht ik nog dat hij Somebody that I used to know waarschijnlijk wel als laatste nummer zou spelen, en dat dan de apotheose alsnog plaats zou vinden." Shanya vult aan: "De spanning steeg helemaal ten top toen hij de eerste noten van mijn lievelingsnummer speelde, maar hij bleef maar gewoon aangekleed staan zingen. Komen wij daarvoor helemaal uit Wuustwezel naar de stadsjungle van Brussel, met het risico dat onze laatste trein terug naar huis geschrapt zal blijken? Ik dochtetnie!"
In februari krijgt Gotye toch nog een herkansing, zo vertrouwt de Middelkerkse Kimberley ons toe: "Maar als hij dan niet alles uittrekt, doen WIJ het wel, hoor. Dat is belooft -of is dat met een d, schatteke, zeg Kevin, help mij ne keer...-"
Als troost toch nog eens de mooie clip :